382 
der scherpte van de invallende lichtstralen, verwekken in den, zoo zeer tot bijgeloof geneigden geest der 
Indische eilanders, den argwaan van geheimzinnigheid, van hetoovering eens afgestorvenen of, naar de 
leer der zielsverhuizing, van den overgang eener misdadige ziel in het ligchaam van dit vreemdsoortige 
nachtdier. Men mag het daarom gerustelijk met den zinnebeeldigen naam van spookdier bestempelen; 
de Dajakkers aldaar heeten het Inggir. Naar het schijnt, is het in de hooge, sombere en vochtige 
bosschen dier streken van Borneo, vrij zeldzaam, en voedt het zich, behalve met insekten en hunne 
larven, ook met verschillende vruchten, voornamelijk wilde vijgen, bananen enzv. — 
Een groot uur varens van het dorp Laloenieauw, de Doeson op, verheffen zich, aan hare regter 
zijde, eene reeks heuvelen, ter hoogte van tusschen de 50 en 100 voet boven de rivier. Deze oever- 
hoogten zijn bekend onder den naam van Goenong Bahai. Men ontwaart ook daar, aan de steilere 
afhellingen, dat er min of meer groote neerstortingen hebben plaats gehad, welker kale plekken, nu 
eens het reeds vermelde zandachtige en vele kwartskeijen bevattende conglomeraat, dan weder de 
graauwe klei, met enkele nesten van bruinkolen of met stukken bitumineus hout, zigtbaar maken. 
Roeit men ongeveer een half uur deze heuvelrij langs, dan vertoonen zich de regter- zoowel als de 
linkerzijde der rivier weder laag en vlak. — Kort daarna kwamen wij aan de Dajaksche Kampong 
Bakoean of Boekoean, waar het zijriviertje Roedjej in de Doeson uitstroomt, om welke reden dit gehucht 
somtijds ook wel met denzelfden naam wordt bestempeld. Boekoean telt vijfhuizen en, naar gissing, 
80—100 inwoners. De huizen hebben ten deele wanden van boomschors en zijn met kleine vierkante 
plankjes (sirappen) van hard hout gedekt. Toen wij daar aankwamen, werd er juist een feest gevierd, 
dat reeds zes dagen had geduurd, en eerst den volgenden, den zevenden dag zoude eindigen. Dit feest 
werd door het dorpshoofd gegeven, bij gelegenheid van drie heugelijke gebeurtenissen; namelijk: de 
echtverbindtenis zijner dochter; de genezing eener zware ziekte van zijnen oudsten zoon, en de vervul¬ 
ling eener gelofte, van zoodanig feest te zullen geven, indien een zijner kleinzonen, die aan koortsen 
leed, daarvan mogt herstellen; zoo als geschiedde. Ten einde voor dit drievoudige gunstbewijs den 
Goden opentlijk zijne dankerkentenis en blijdschap te betoonen, had hij zijne magen, vrienden en 
bekenden van Boekoean en andere omliggende plaatsen bij zich genoodigd en hen, naar ’s lands zeden, 
deftig onthaald. Wij vonden meer dan vijftig mannen, benevens eenige vrouwen en kinderen in zijne 
woning vereenigd. Het inwendige van dit huis bestond uit één ruim vertrek, welks beschotten en zol¬ 
dering met bossen rood en geel geverfd, lang gras versierd waren. Sommige der gasten hadden sitsen 
baadjes en sarong’s aan, en fraai gekleurde zakdoeken om het hoofd gewonden; andere daarentegen, 
waarvan sommige op groote trommen en koperen bekkens sloegen, zouden, zonder de strook zacht boom¬ 
bast om het midden en den bonten doek om het hoofd, geheel naakt zijn geweest. In eenen hoek van het 
vertrek zaten onderscheidene mannen, op rood en zwart geruite roltingmatten, rond een’ grooten aarden 
pot, met een witachtig, troebel vocht gevuld, van hetwelk zij beurtelings eene hoeveelheid inslurpten, 
door middel van een’ houten lepel (*), die vertrouwelijk onder hen rondging. Deze drank had een’ 
(*) Onder den Maleischen naam van ga jong bij hen bekend. Zie PI. 57, lig. 18, op een vijfde der natuurlijke 
grootte. De houten steel is aan het achtereinde kunstig gesneden; de lepel zelf bestaat uit den dop eener kleine 
soort van kokosnoot en bezit slechts een klein rond gat ter zijde. 
