personen van het feest met water, en keerden daarna weder naar den wal terug. Daar echter, onder 
al die bedrijven, velen door het ruime gebruik van geestrijke dranken, allengs tot eenen buiten¬ 
gewonen staat van opgewondenheid waren geraakt, en ons door hunne levendigheid en overgroote 
spraakzaamheid lastig begonnen te worden, vonden wij het geraden, ons aan dit feestvierend gezelschap 
te onttrekken, en even na het middaguur onze reis tot Roedjej voort te zetten. 
De Kampong Roedjej bevat vijf door Dajakkers bewoonde huizen. Hel opperhoofd, dat zich veelligt 
bij wijze van zinspeling op de aanwezige ijzersmelterijen, Toemanggong Goeling Besi noemde, was een 
grijsaard, die, even als al de overige mannelijke dorpers, naauwelijks een kleedingstuk aan het lijf had. 
Het getal zielen dezer buurt wordt op ongeveer 130 begroot. Niet ver boven dit gehucht stroomt een 
riviertje in de Doeson uit; terwijl van de zijspruiten, welke tusschen die plaats en Boekoean hare 
uitwatering in de groote rivier hebben, alleen de Soengi Dakanen, uithoofde der groote menigte stuk¬ 
ken bruinkool, die in hare bedding gevonden wordt, vermelding verdient. Tegenover de Kampong 
Roedjej is het boschland zeer laag en moerassig: roeit men echter omtrent anderhalf uur op, dan 
wordt de regter oever heuvelachtig en blijft hij die gesteldheid tot voorbij de hoogte van de Kampong 
Panoeatawan behouden. Een viertal, minder of meer afgeronde, bij gis van 60 tot 80 voet boven 
het watervlak zich verheffende toppen, onder verschillende namen, doch inzonderheid onder dien van 
Goenong Poenggang meer algemeen bekend, trekken vooral de aandacht. Een eind weegs achter deze 
heuvelen, bijzonder achter den top, die meer bepaaldelijk Poenggang heet, zal de meeste ijzererts voor 
de smederijen van Roedjej gedolven worden. Aan de rivierzijde hebben de heuvelen veelal zacht glooi- 
jende af hellingen, waar hier en daar bebouwde plekken gronds tusschen de hooge en donkere bosschen 
heenschemeren. In deze streek vernamen wij voor het eerst het zonderlinge en op verren afstand hoor¬ 
bare geschreeuw van Hylobates coneolor, een’ langarmigen aap, welks stemgeluid, niet minder dan 
zijne gedaante en levenswijze, eene treffende overeenkomst met den Javaanschen Hylobates leuciscus 
aanbiedt. De naam Oewa-oewa , hem door de Banjerezen gegeven, is eene klanknabootsing van zijn 
geschreeuw; de Dajakkers heeten hem Kalawet. — De linker oever der Doeson behoudt, van Roedjej 
tot Panoeatawan, zijn laag en vlak aanzien. 
Het gehucht Panoeatawan, welks bevolking, met de daartoe behoorende ladang’s, op ruim 100 
zielen wordt geschat, heeft, behalve twee rékit’s, slechts drie huizen aan den oever, van een ruw en 
ellendig zamenstel. De bewoners leven voornamelijk van den landbouw en het ijzersmeden; op het 
inzamelen van damar en bindrotting, voortbrengselen, welke daar trouwens schaarscher aangetroffen 
worden, schijnen zij zich minder toe te leggen. — Ongeveer een half uur roeijens boven deze Kampong, 
wisselt het tooneel in dier voege, dat nu de linker, in plaats van den regter oever heuvelachtig, en de 
laatste vlak en hier en daar moerassig wordt. Langs deze nieuwe heuvelreeks, waarvan sommige koepel- 
en vooral v. Bohlen, Das alte Indien, II, p. 247, alwaar men onder anderen leest: »Die Siebenzahl ist eine 
sehr geheiligte bei den Indern, und spielt in ihren Mythen eine bedeutende Holle, wobei wir nur an die sieben hei¬ 
ligen Ilishis (de wijzen), an die sieben Rosse des Surya (de goddelijke), die sieben Zungen des Agnis (de god 
van het vuur), an den siebenhauptigen Drachen, den Ganges, der, wie der Nil, mythisch mit sieben Mündungen 
sich ergiesst, und an die sieben Reinigungshöllen erinnern dürfen, welche eben so viele Mithrapforten vorstellen.” 
