aanmerkelijk belemmerd en moeijelijk geworden. Op de laatstgenoemde plaats moesten al de booten 
ontladen en, met veel krachtsinspanning, ledig tegen den driftigen stroom ópgetrokken worden. Een 
paar uren roeijens boven dezen Rieam (waterval) bereikte men het laatste gehucht in de Tewej, 
Toendjoeng-ohlo genaamd. Deze Dajaksche Kampong, door schier loodregte oeverwanden, van omtrent 
zestig voet hoogte, aan drie zijden bijna ongenaakbaar, en aan den eenigen toegankelijken kant door paal¬ 
werk versterkt, telt ongeveer 300 zielen, doch brengt niet meer op dan ƒ22 hoofdgeld ’sjaars. De rivier 
is aldaar nog steeds 10—12 roeden breed; zij vormt ontelbare korte kronkelingen; hare oevers zijn hoog, 
dikwerf met zacht glooijende heuvelen afwisselende; hare bedding is op vele plaatsen rotsig en ondiep. 
Eenen dag verder opwaarts, werd het land ter weerszijden der rivier vlakker, ofschoon zij toch niet 
zelden met rotswanden van 20 of 30 voet hoogte bezoomd was. Nog een 7 halven dag hooger, verdeelt 
zich de Tewej in twee takken: Soengi Loeang en Soengi Kieas genaamd. De laatste komt uit de noord¬ 
oostelijke bergstreken en verschaft gemeenschap met de oostkust van Borneo. Men vaart tot dat einde 
de Soengi Kieas omtrent twee kleine dagreizen op, volgt alsdan gedurende nog twee dagen een voetpad 
door bosschen, waarna men, in 3 of 4 dagen, langs verschillende rivieren, naar Tangarong en Samarinda, 
de hoofdplaats van het rijk van Koeti, afzakt. Langs dien weg pogen de, in het binnenland aldaar 
zoo zeer gevreesde Dajak Pari, onderdanen van den Sultan van Koeti, nu en dan de bewoners der 
Tewej en der Doeson op het onverwachts te overvallen. 
Te Tandoi had de Heer von Henrici gelegenheid waar te nemen, dat het water der Tewej, gedurende 
den nacht van zijn oponthoud aldaar, 4è voet gestegen en ook wederom gedaald was. Bij zijne terug¬ 
komst te Tindoe-najang ontmoette hij een paar Dajakkers en Pekoempaijers van de Kampong Tinoem in 
de Soengi Benangin, welke hem eene hoeveelheid eetbare vogelnestjes aanbragten, waaromtrent door 
hem bij zijne opreize aanvrage was gedaan. Hij betaalde hun de twee kati’s witte nestjes met ƒ 110, en 
de tien kati’s zwarte of onzuivere nestjes, te zamen met ƒ 15. »De eerstgemelde,” schrijft de Overste, 
»heb ik goed betaald, daar het kati witte nestjes, in de binnenlanden, niet meer dan ƒ 45 of ƒ50 
waarde heeft, doch te Banjermasing, waar tevens het gewigt een vierde minder is, kost het kati witte 
soort, gewoonlijk ƒ 70 of ƒ80.” 
Na zijne terugkomst te Lontontoer, zette de Overste von Henrici den togt voort langs de Doeson tot 
in haren bovenloop, alwaar zij den naam van Moeroeng draagt. Alles, wat wij over die streken zullen 
mededeelen, is men aan zijn Dagboek verschuldigd, naardien wij-zelven slechts tot aan de Moewara 
Tewej landwaarts reisden, en de aanteekeningen van D r . Horner geheel voor ons zijn verloren gegaan (*). 
* 
Boven Lontontoer neemt de bevolking langs de Doeson weldra in het oog loopend af. Wel liggen 
op den afstand van omtrent een’ dag varens, op den heuvelachtigen linker oever, niet zeer ver van 
elkander, drie door paalwerk versterkte, Dajaksche gehuchten: Telok-majan, Batoe-merong en Lahej, 
doch een gedeelte hunner bewoners, ten getalle van ongeveer 500 zielen, houdt steeds hier en daar 
in ladang’s verblijf. Bij het gehucht Lahej of Lahei, het grootste der drie, vertoont de hooge oever- 
