393 
hoogstammige boomen van ijzerhout, damar- en andere houtsoorten begroeid. De van den westkant 
in haar vallende Soengi Topo, voert naar het landschap Sieang; de eenigzins hooger, zich ter linker 
zijde in de Lauoeng stortende Soengi Maloeoi, wordt somtijds door de Dajak Pari tot reisweg van en 
naar verschillende streken van Koeti gebezigd. Boven de Soengi Topo wordt het land ten westen al 
meer en meer oneffen en hooger. Men ontdekt in die rigting, achter een aantal klippige voorheuvels, 
eene bergketen, van tusschen de 3000 en 4000 voet hoogte, die zich, naar het schijnt, zuidwest- en 
noord-oostwaarts uitstrekt, en welker verschillende toppen bij de inboorlingen onder de namen Goenong 
Boendang, Goenong Mohoet, Goenong Kloempai enzv. bekend zijn (*). Naar de vele witte mica- 
blaadjes, in het zand der zuid- en oostwaarts afvlietende rivieren te oordeelen, zal dit gebergte voor 
een gedeelte uit graniet en andere verwante rotssoorten zijn zamengesteld. Ook vulkanische gesteenten 
worden vermoedelijk daar wel aangetroffen. D r . Schwaner, lid der Natuurkundige Commissie, thans 
bepaaldelijk met het geologisch onderzoek op Borneo belast, heeft, niet lang geleden, de Doeson tot in 
haren bovenloop bereisd, en zal dus, na zijne terugkomst in het Vaderland, ongetwijfeld meer volledige 
berigten over de geognostische gesteldheid der bergen van Sieang kunnen mededeelen. 
)>Van de Kampong Boendang eenige dagreizens verder noord- of landwaarts,” teekent de Overste 
von Henrici aan, »leven te midden der uitgestrekte wildernissen, kleine horden van dat zwervende 
en zich aan alle beschaving onttrekkende volk, hetwelk in de zuidelijke deelen van Borneo, onder den 
naam van Orang Woet , en ter westkust onder dien van Orang Boenan bekend is. Dit zijn volmaakte 
wilden, die, even als de Orang-oetan’s of de Bosjesmannen van Afrika, meestal op boomen slapen, 
in ellendige hutten en rotsholen tijdelijk verblijf houden, nimmer eene spade in den grond steken en 
niet slechts geen rijst, maar zelfs geen zout gebruiken, daar alleen wilde vruchten en het vleesch van 
wilde dieren, dat van slangen en hagedissen niet uitgezonderd, hun ter voeding verstrekken. Indien 
de vrouwen zoowel als de mannen zich van de smalle strook boombast ontdoen, die hun midden bedekt, 
dan zijn zij volkomen naakt. Deze Orang Woet’s hebben geen verkeer hoegenaamd met hunne na¬ 
buren, de Dajakkers. Zij ontwijken zorgvuldig iedere ontmoeting; zijn vreesachtig van aard en klein 
en tenger van ligchaamsbouw.” — »De Dajakkers van Sieang,” gaat de Overste voort, »hebben eenig¬ 
zins andere zeden en gebruiken, als de Dajakkers der kustlanden. Hunne kano’s (djoekoeng's) zijn 
zeer lang, van ligt hout vervaardigd en, tegen het indringen van het golvende en schuimende water, 
bij het overtrekken der Rieam’s, aan weêrszijden van eene dunne plank voorzien. De Sieangers roeijen 
gewoonlijk staande; hunne pagaaijen hebben naar onderen den vorm van eenen langen spadel en ein¬ 
digen in eene ronde punt. Twee strooken boombast, de eene om het hoofd, de andere om het mid- 
denlijf gewonden, zijn de eenige kleedingstukken, welke een man daar, voor dagelijksch gebruik, 
noodig acht. Hunne spiegelgevechten, hunne gezangen en andere vermakelijkheden, zelfs hunne 
muzijktoonen en vreugdegalmen zijn in mindere of meerdere mate van buitengewonen aard en waarlijk 
kenschetsend voor dit ruw, maar welgezind en dienstvaardig volk.” 
(*) De schets, door ons van die bergen of bergketen, op onze algemeene Kaart medegedeeld, is van uit de nabijheid 
der Kampong Boendang geteekend. 
Land- en Volkenkunde. 
i 
99 
