394 
Tusschen den mond der Soengi Lauoeng en dien der Soengi Bomban, ligt in de Doeson een klein, 
klippig eilandje, Aso genaamd. Ook in de omstreken van dit eilandje zijn de rivieroevers dikwerf hoog, 
steil, en vertoonen zij vaak rotswanden uit waterpasse lagen of onregelmatige blokken zamengesteld. 
win de Soengi Bomban,” schrijft D r . Horner, ntrof ik verscheidene kleine Rieam’s van vulkanische 
gesteenten aan, welke de kalk- en zandsteenbeddingen gangvormig doorbroken hebben; die gesteenten 
bestonden hoofdzakelijk uit een groen augiet-porphier en een graauwachtig trachyt, met vele kleine 
kristallen van glazig veldspaat.” De zes gehuchten: Tjongarong, Rongbakang, Tabeliën, Lodjo, 
Tatalahong en Katoetong, welke langs de boorden der Soengi Bomban zijn gelegen, tellen, volgens 
den Heer von Henrici, omtrent 1500 zielen, waaronder een dertigtal Pekoempaijers, zijnde de overigen 
Dajakkers. Tatalahong is verreweg het grootste dorp, dat alleen tweemaal zooveel inwoners bevat, als 
de vijf andere le zamen. De opvaart in de Bomban is, uithoofde der vele rotsen en tallooze Rieam’s, 
zoo moeijelijk, dat de Overste den togt van de Kampong Rongbakang tot aan de Kampong Katoetong 
te voet verkoos af te leggen, en voorts van daar, insgelijks over land, naar de Kampong Lawang-minka, 
aan den oever der Soengi Baboat, ging, zijnde dit het verst afgelegen gehucht, dat in het zuidelijk 
binnenland door hem werd bezocht. Wij betreuren het, dat zijne aanteekeningen over die streken niet 
uitvoeriger en meer wetenschappelijk zijn uitgevallen. Hij zegt alleen, dat het land, hetwelk hij van 
den oever der Soengi Bomban, tot aan dien der Soengi Baboat, in eene westelijke rigting, over trok, 
vele hoogten, met dikwerf ongemeen steile afhellingen vertoonde, en dat de grond kleiachtig en glad 
was, daar het daags te voren geregend had. De Kampong Lawang-minka, door ongeveer 300 Da¬ 
jakkers bewoond, en, even als alle gehuchten in het landschap Sieang, met palissaden omheind, ligt 
op eenen kleinen heuvelrug, binnen eene wijde, van bergen besloten kom. De landstreek aldaar is 
zoo schoon als vruchtbaar; de vreemde handelaars koopen er somtijds 100 gantang’s rijst voor ƒ 1 zilver. 
De Soengi Baboat is, wegens de menigvuldige Rieam’s en ondiepe, klippige plaatsen harer bedding, 
niet geheel tot Lawang-minka bevaarbaar. Hare bronnen vindt men een paar dagreizens verder noord¬ 
waarts. In het zand dezer rivier zijn kleine heldere bergkristallen en andere kwarts-keijen van verschil¬ 
lende kleuren, niet zeldzaam: minerale zelfstandigheden, welke aantoonen, dat in het hoogere, eentraal- 
gebergte vooral plutonische rotssoorten .gevonden worden. Diergelijke kleine gerolde steenen, hier en 
daar met ijzerkies vermengd, treft men evenzeer in de bedding der Soengi Soko en andere rivieren 
aldaar aan. In de Soko ontwaarde de Overste een groot blok zwart mergelschiefer met kristallen van 
ijzerkies en stukjes rood jaspis. De bedding dezer rivier bevattede buitendien op vele plaatsen gele 
zandsteenrotsen, en hare oevers vertoonden meestal een’ gelen leemgrond. — Tusschen de uitwatering 
der Soko en het eilandje Djaw of Djam in de groole rivier of Soengi Moeroeng, vindt men, in de bedding 
dezer laatste, eene steenige ondiepte, Karangan Mandoelan genaamd, waar goudschilfertjes worden 
uitgewasschen. Een eind weegs boven deze goudrijke bank, aan de regter zijde dezer rivier, lag voor¬ 
heen een vrij aanzienlijk Dajaksch gehucht, Lebo-oesong geheeten, dat eens door ruim 2000 Dajak Pari 
werd aangevallen, bij welke gelegenheid een twintigtal van dezen, en binnen de versterkte Kampong 
twee man het leven verloren. Ofschoon toen niet overmeesterd, werd echter kort daarna het gehucht 
door al de bewoners verlaten, uit vrees van weldra andermaal en alsdan met verhoogde woede door 
die stroopers te zullen worden aangetast. Thans zijn er schier geene overblijfselen meer van zigtbaar 
en behoort zijn gewezen bestaan tot de geschiedenis des lands. Hetzelfde is het geval met een ander 
