398 
(Crocodilus raninus). Een der laatstgemelde was van eene buitengewone grootte en had aan een 
dier behoord, dat eenige weken voor dat het gevangen werd, een’ man had verslonden, wiens broek, 
een stuk van zijn baadje, en bijna al de beenderen, in de maag van den krokodil werden terug¬ 
gevonden. Van de Pekoempaijers, welke op den regter oever der Doeson, tegenover de wijde opening 
van de Dano Lampoer wonen, vernamen wij tevens, dat, op geringen afstand binnen de rivier Karauw, 
de inlanders zich voortdurend met het vangen van krokodillen onledig hielden. Dit berigt lokte mij 
uit, eenen togt derwaarts te doen. Nadat ik de Soengi Karauw, in noord-oostelijke rigting, door eene 
lage, boschrijke en aan overstrooming blootgestelde streek, omtrent drie uren was opgeroeid, hetwelk, 
uithoofde van den tijdelijken lagen waterstand en de tallooze ontwortelde boomstammen, welke in de 
slechts 8—12 roeden breede bedding verspreid lagen, vrij langzaam ging, kwam ik aan een zijriviertje, 
Soengi Palandauw genaamd, aan welks uitwatering twee loofhutten van de krokodillenvangers stonden, 
en waar ik het opperhoofd Bakal Bodin, van de Kampong Ketap, met acht zijner onderhoorigen, ont¬ 
moette. Deze lieden hadden zich reeds gedurende bijkans drie maanden onafgebroken met de vangst 
van krokodillen bezig gehouden en een tiental dezer dieren gedood, namelijk: 7 Boedja sapit, 
2 Boedja kódokh en 1 Boedja tdman (*). Wij zullen hier niet herhalen, hetgeen wij over deze drie 
soorten van hagedisachtige amphibiën, zoo ten opzigte harer huishouding, als omtrent de wijze, waarop 
zij door de Indische eilanders gevangen worden, in andere werken, met de noodige uitvoerigheid 
hebben medegedeeld. Wij bepalen ons alleen tot de aanmerking, dat de zucht tot verdelging, bij den 
ouden Bakal Bodin, uit wrok en toorn ontstond, opgew'ekt door het verlies van zijnen neef, een’ jong’ 
gehuwde, die op zekeren achtermiddag, onder het roeijen, plotseling uit zijn ijzerhouten praauwtje 
werd weggerukt, en wel door denzelfden grooten krokodil, welks schedel wij aan den mond der Soengi 
Karauw r gezien en verkregen hadden, en waarmede de verzameling van ’sRijks Museum van Natuurlijke 
Historie te Leiden vermeerderd werd. Dit dier w'as, volgens de verzekering van Bakal Bodin, ruim 
3 vademen lang. De inlanders zijn gewoon de koppen der gevangene krokodillen af te snijden, en den 
romp vervolgens Aveder in het water te wierpen. Aan den overkant der plaats, waar de hutten van 
Bakal Bodin en zijn gevolg stonden, zag men een lang en hoog stellaadje aan den oever der Soengi 
Karauw, waar reeds verscheidene zoodanige koppen, met wijd opgespalkten muil, zich in den stroom 
spiegelden. Wij weten het dezer gewoonte, van de koppen der gedoode krokodillen op dusdanige wijze 
ten toon te stellen, dank, dat wij een aantal wel bewaarde schedels van de drie soorten dezer amphibiën, 
in verschillenden leeftijd, zijn kunnen magtig w r orden. Acht dezer schedels behooren aan den nieuwen 
Sundaneschen gaviaal (-j-), van welk merkwaardig dier door ons ook een geheel geraamte, ter lengte 
van elf voet, uit de Soengi Karauw naar Europa is medegebragt. 
(*) Met laatstgemelden naam bestempelen de Banjerezen den gewonen Crocodilus biporcatus; Boedja kódokh 
noemen zij den stomp- of breedkoppigen Croc. raninus ( kódokh beteekent in bet Maleisch een kikvorsch). Omtrent 
den gaviaalachtigen Boedja sapit zie boven bl. 360, waar tevens onze reeds openbaar gemaakte aanteekeningen en 
afbeeldingen der Indische krokodillen zijn aangehaald. 
(-f) In die aardstreek de vertegenwoordiger van den Ganges-gaviaal (Gavialis gangeticus). Deze reeds van oudsher 
bekende Bengaalsche soort, draagt in het Sanskrit, onder anderen, de zinnebeeldige namen: Djalahastï (lett. water- 
olifant) en Koembhira (op een’ olifant gelijkend), beiden waarschijnlijk op den langen en smallen bek van dat 
dier zinspelende. Het laatstgemelde woord beeft, in het Bengali, tot de klankvervormingen: Koembhila , Koembhira 
