ïi£ji 
402 
werpen van hout, steen, been enzv. gevonden worden. Eenige nadere verklaring omtrent het wezent- 
lijke of denkbeeldige nut dier verschillende zaken zal hier ongetwijfeld niet overbodig zijn. 
PI. 60, hg. 6, vertoont het Santong rauoen (letterlijk doodkist-kamer) van een aanzienlijk per- 
sonaadje. In dit planken huisje, dat bij ongeveer zeven voet lengte, omtrent vijf voet hoogte heeft, 
en op zes pooten rust, wordt, weinige dagen na het overlijden, de kist met het lijk geplaatst, hetwelk 
daar langen tijd, somtijds wel gedurende 4—6 jaren, blijft staan, tot dat al de vochten en zachte deelen 
zijn uitgedroogd of verrot, en alleen het geraamte is overgebleven, hetwelk alsdan, met de kist, in een 
ander, op den platten grond gebouwd huisje, Djirap geheeten (*), wordt overgebragt en te gelijk met 
dit huisje verbrand: eene godsdienstige plegtigheid, die, wegens de feesten, die alsdan gegeven en 
waarbij buffels en varkens geslagt moeten worden, alleen bij betrekkelijk zeer vermogende inboorlingen 
wordt aangewend. Zoo lang de kist in het Santong rauoen wordt bewaard, hangt er een groote 
sitoen of pot onder, die, door middel van eenige gaatjes, met het binnenste der kist in verbindin gstaat, 
en in welken pot de vloeibare stoffen zich ontlasten; die pot wordt later in de aarde begraven, daar, 
waar het Djirap stond en de kist met het doode ligchaam is verbrand geworden. Gewoonlijk bevat de 
uitgedoofde asch nog enkele beenstukjes: deze worden zorgvuldig bijeengezameld en in het Santong 
toêlang , d. i. knekel-kamer, bewaard, zijnde een klein, hecht, net bewerkt en op één’ of meer 
ronde of vierkante palen rustend huisje (f). Zulk een knekelhuisje sluit somwijlen de overblijfselen van 
onderscheidene personen in; en vermits de eer van op zoodanige wijze uit de wereld te verdwijnen, 
aan de bloedverwanten steeds aanmerkelijke kosten veroorzaakt, wordt een dorp voor rijk gehouden, 
wanneer het een of meer Santong toêlang bezit. Van minvermogende inlanders is het Santong rauoen 
slechts uit bamboesriet vervaardigd en met nipa-bladeren gedekt, en wordt de doodkist, na verloop van 
zeven of meerdere maanden, in de aarde begraven. Meer algemeen nog is bij den geringen Dajakker 
het gebruik in zwang, de lijken zoodra mogelijk, en dikwerf reeds binnen de twaalf uren na het overlijden, 
met weinig omslag en kosten ter aarde te bestellen. Na alvorens het lijk te hebben gewasschen, wordt 
het in wit lijnwaad en pisang-bladeren, of wel in matten gewikkeld, en zulk hulsel van buiten, door 
middel van gespleten bamboesriet en bindrotting, stevig vastgesnoerd. De beenen en vooral de voetzolen, 
worden met het gele sap van kurkuma-wortelen bestreken, en het ligchaam met rijstkorrels bestrooid. 
Eene dergelijke behandeling ondergaan ook de gekisten. In beide gevallen wordt het lijk op den rug gelegd, 
het hoofd ten oosten gekeerd, zoodat het gelaat naar die hemelstreek is gerigt, waar de zon ondergaat._ 
Langs de Soengi Doeson worden insgelijks de lijken, bij de Dajakkers, óf dadelijk in de aarde begraven, 
öf gedurende eenigen tijd boven den grond in kisten bewaard en vervolgens verbrand. Indien daar het 
lijk van een zeer vermogend of voornaam’ persoon wordt verbrand, zoeken de bloedverwanten de 
weinige, niet door het vuur verteerde beenstukjes bijeen en sluiten die in een dik, van buiten net 
bewerkt en van binnen eenigzins uitgehooid stuk boomstam, hetwelk waterpas op een paar stevige palen 
en min of meer hoog boven den grond, gemeenlijk in de nabijheid der gehuchten, als eene soort van 
grafzerk, Kariering genaamd, onder den vrijen hemel, wordt neergezet (<$). — Bij de Bejadjoe’s van 
(*) Pb 60, fig. 7. De afteekening van dit huisje is, even als die van fig. 6, veertigmaal verkleind. 
(j-) Het Santong toêlang, Pf. 60, fig. 8, had, met den paal, ruim 16 voeten hoogte. 
($) Pb 60, fig. 5, vertoont zulk een Kariering , op een veertigste verkleind. 
