403 
Poeloe-petak staan ter weêrszijden van het Santong toélang, steeds een of meer groote Hampatong's en 
Singararis; de eersten, verschillende ruwe en meestal vrij misvormde menschenbeelden, of alleen 
gedrochtelijke aangezigten, met lang uit den mond hangende tongen, vertoonende, terwijl langs 
de palen ook somtijds afbeeldingen van slangen en hagedisachtige dieren zijn aangebragt (* * * (§) ); deze 
Hampatong's worden door de inboorlingen in het algemeen als beschermende W'ezens beschouwd, en 
dikw'erf ook als dienstbare knechten van de overledenen, ter wier nagedachtenis zoodanig knekel¬ 
huisje is vervaardigd. Met hetzelfde bijgeloovige doel wordt het Santong toélang ook vaak met een’ 
of meer menschenschedels versierd, gelijk men bij dat, in het midden van plaat 52, eene geheele rist 
ziet hangen. Op onze vragen omtrent de zinnebeeldige beteekenis van het Singaran of Panjangaran, 
wisten de Bejadjoe’s geene opheldering te geven; alleen vernamen wij van hen, dat dusdanige, met een 
goetji of aarden pot (eene soort van asehkruiken) en eene min of meer breede kruin van latwerk 
uitgemonsterde palen (-j-), reeds van oudsher, als eerbiedwaardige voorwerpen bij hen in gebruik waren. 
De door de puntige latten gevormde driehoek doet denken aan Siwa’s attribuut: een’ triangel, met de 
punt naar boven, de vernielende vlam en tevens den linga aanduidende. Bij de veelvuldige speuren 
van Hindoeschen oorsprong, in de zuidelijke streken van Borneo aanwezig, en die men vooral ook in 
de godsdienstige verhalen der Bejadjoe’s opmerkt, wordt men als van zelf tot de gedachte geleid, om 
in den driehoekigen top van het Singaran eene nabootsing van den triangel van Siwa te vooronderstellen. 
Nadere onderzoekingen, met grondige en omvattende kennis der taal, zeden en geloofsbegrippen dier 
Dajakkers in het werk gesteld, zullen omtrent de juistheid van de hier geopperde meening moeten beslissen 
en, indien zij zich mogt bevestigen, alsdan tevens in wijderen omvang het verband kunnen aanwijzen, 
tusschen de godsdienstige denkbeelden van dat nog weinig bekende volk en de Siwa-dienst van Bali. 
Behalve de eigenlijke Hampatong's, treft men daarenboven in de gehuchten der Bejadjoe’s, zoowel 
als in die der Doesonezen, eene soort van palen aan, van een volstrekt huishoudelijk gebruik, de hoogte 
hebbende van 10—12 voet of meer, rond en effen, of wel met snijwerk verfraaid en somtijds met een 
ruw gevormd menschenbeeld, dat verschillende wapentuigen in de handen houdt, versierd zijnde ($). 
Aan deze palen worden, bij plegtige gelegenheden en algemeene feesten, de ter slagting bestemde 
buffels met rottingtouwen vastgebonden en door lanssteken gedood. — Eindelijk moeten wij nog gewag 
maken van zeer hooge stangen, waarop somtijds de menschenhoofden, die den vijand zijn afgehouwen, 
worden ten toon gesteld. Zoodanige stangen of palen ( Pantar), die veelal 20—30 voet hoogte hebben, 
worden thans schaars langs de Doeson aangelroffen; doch bij de Bejadjoe’s van Poeloe-petak en bij de 
bewoners der rivieren Kapoeas en Kahajan, behooren zij geenszins tot de zeldzaamheden. Onze 
afbeelding, PI. 60, fig. 9 (J, vertoont een Pantar van Poeloe-petak. 
(*) Zie PI. 60, fig. 11, aan welken Hampatong een Monitor of Varanus in hont is nagebootst. 
(f) Het aantal latten, die door twee dwarshouten met elkander zijn verbonden, bedraagt meestal 4, somtijds 5, 
aan iedere zijde, dus 8 of 10 in ’t geheel, en wanneer men bij dit getal nog den eenigzins dikkeren hoofdstijl in het 
midden voegt, zijn er 9 of 11 uitstekende punten, die van weerskanten naar het midden, in hoogte toenemen. 
Niet altijd zijn de zijlatten glad, maar dikwijls aan hare bovenste, vrije helft, zeldzaam echter in hare geheele lengte, 
in stede van glad of regl, slangvormig gekromd. 
(§) Pb 60, fig. 12. Eenige Bejadjoe’s van Poeloe-petak, waar deze paal stond, noemden hem Sepoentoe. 
(*) Deze figuur is in dezelfde evenredigheid verkleind, als de figuren 8,10, 11 on 12 van Pi. 60; namelijk twintigmaal. 
