408 
sehuldigd zijn, hetzij ter vervulling eener gedane gelofte, hetzij om aan afgestorvene bloedverwanten, 
in den geest van het slagtoffer, eene soort van dienstbaar wezen te bezorgen. De aanzettingen der 
vrouwen, vooral der Bilian’s, hebben echter buiten kijf zeer veel invloed op die bloedige bedrijven. 
Deze openbare zangeressen toch, zwaaijen gedurende de vermakelijkheden, die na bet snellen plaats 
hebben, aan den held of de helden van bet feest den uitbundigsten lof toe en roemen hen met vleijende 
woorden als navolgenswaardige voorbeelden. Zulke loftuitingen prikkelen de eerzucht der overige 
mannen ten sterkste, vervullen ben met naijver, ontvlammen hunnen strijdlust en wekken ben op, 
weldra evenzeer hunne dapperheid te toonen, ten einde op eene gelijke eer aanspraak te mogen maken. 
Heeft een Dajakker zoodanig voornemen opgevat, dan trekt hij uit, bij voorkeur naar een vijandelijk 
distrikt, en tracht, op eene verraderlijke wijze, een mensch te overvallen en hem het hoofd af te slaan. 
Ouderdom noch kunne worden daarbij ontzien; het is den sluipmoordenaar alleen om een mensehenhoofd 
te doen, en heeft hij dat verkregen, dan ijlt hij, opgewonden van blijdschap, naar zijne woning terug. 
Daér is hij zeker, dat zijn lafhartig bedrijf, als eene daad van moed door oud en jong wordt bewonderd, 
en dat hem de streelendste eerbewijzen van vreemden en bekenden zullen te beurt vallen. Het men- 
schenhoofd wordt midden in een ruim vertrek op eene mat geplaatst, waarna weldra een aantal Bilian’s 
verschijnen, die onder het aanhefïèn van gezangen, allen heldhaftige daden ten onderwerp hebbende, 
te gelijk met den kopsneller, welke bij die gelegenheid met slagzwaard en schild gew'apend en met eene 
krijgsmuts is uitgedost (*), rond het hoofd dansen. Deze feesten duren meestal verscheidene dagen, 
alswanneer ten slotte de schedel, na eenigzins van de vleeschdeelen ontdaan en afgewasschen te zijn, 
óf binnen het huis bewaard, óf daar buiten opgehangen, óf wel op een’ hoogen paal ( Pantar ) ten toon 
gesteld wordt. Kapitein Hendriks verzekert, in zijn aangehaald verslag, dat het in de Soengi Kahajan 
niet vreemd is, soms 100—150 menschenschedels in één huis te vinden. De Dajakkers hechten aan 
dusdanige schedels niet minder w'aarde, dan de inboorlingen van Timor en de Alfoerezen van sommige 
streken op Gelebes en elders, en beschouwen ze als zoovele roemrijke gedenkstukken hunner dapperheid, 
welke evenzeer tot sieraad der huizen en dorpen, als ter eere en glorie der ingezetenen verstrekken. 
De wapenrustingen der Bejadjoe’s verschillen slechts weinig, en alleen in enkele niet noemenswaardige 
kleinigheden, van die der andere Dajaksche stammen. Hunne gebruikelijke wapens bestaan: in het 
slagzwaard ( 'mandav ), het schild (taldivang), het blaasroer ( sipet ), dat, van eene ijzeren spies voorzien, 
tevens tot lans kan dienen, en den pijlkoker ( telep ), met vergiftigde pijltjes; terwijl zij daarenboven 
nog in het bezit zijn van gewone lansen, en van de zoodanigen met twee of drie punten, tot het steken 
van viseh; voorts van groote kapmessen en bijlen, en eindelijk van onderscheidene tweesnijdende zwaar¬ 
den en dolken. Onze Plaat 59 bevat eene voorstelling der hoofdvormen van deze handwapenen (j-), 
weshalve wij hier zullen kunnen volstaan, met er eene korte verklaring bij te voegen. Figuur 1 is eene 
bijl, tot het vellen van hoornen; fig. 2 een zwaar kapmes; fig. 3 eene ligtere soort, meestal voor veld¬ 
en tuinwerk gebezigd wordende; fig. 6 eene aloude en vrij zeldzame soort van dolk, doehong genaamd, 
(*) De krijgsmuts, PI. 57, fig. 3 en 4, is gewoonlijk met vederen van hanen, uilen, neushoornvogels en van den 
fraaijen argus-fazaut versierd. 
(j-) De lansen, op die plaat voorkomende, zijn naauwkeurig op een achtste, — al de overige scherpe wapenen, 
pijltjes en pijlkoker op een zesde der natuurlijke grootte geteekend. 
