41 i 
hair getooid, en van boven digi bezet met witte, knoopvormige schijfjes, ter grootte van een kwart-, 
tot die van een geheel guldenstuk. Deze schijfjes, geslepen uit de deksels en, naar het schijnt, gedeel¬ 
telijk ook uit de stompe punten van zeehorens, hoofdzakelijk van de geslachten Turbo, Trochus en 
dergelijken, zijn in vijf of zes overlangs loopende reeksen geschikt, en met de mondgedeelten van kleine 
witte horens bezoomd. Midden in deze, aldus uitgemonsterde strook, is een langwerpig gat, waar het 
hoofd wordt doorgestoken, zoodat het versiersel van achteren langs den rug en van voren over de borst 
en den buik afhangt en eene soort van harnas vormt, door hetwelk geen vergiftige pijl kan heendringen. 
Het tijd en geduld vereischende slijpen der schelpschijven, verhoogt de waarde van dit versiersel aan¬ 
merkelijk, kostende een fraaije karoengkoeng soelau of sangkaroet, zoo als wij het verschillend hebben 
hooren noemen, gewoonlijk f 40—50, en soms meer. Veel beter koop is echter een soortgelijke 
wapenrok of karoengkoeng , wanneer die eenvoudig uit de gedroogde huid van den lauggestaarten 
panter (Felis macrocelis) of uit die eener geit is vervaardigd. Op reis of ten oorlog bedekt de 
Dajakker ook gaarne het achterdeel met een vierkant matje of stuk behaird dierenvel, bij voorkeur 
van den genoemden panter of van den Maleischen beer (Ursus malayanus), welk voorwerp om de 
heupen wordt vastgebonden en hem alsdan tevens tot zitmat strekt. Bij de opperhoofden en voor¬ 
vechters is de bovenste helft somwijlen met plat geslepen Turbo-deksels en langs de kanten met bundels 
menschenhair getooid. 
Gelijk uit onze. Pi. 49, 50 en 51, gegevene afbeeldingen van Dajaksche mannen en vrouwen blijkt, 
maken beide seksen, doch vooral de mannen, een slechts zeer spaarzaam gebruik van kleedingstukken, 
welke voor alsnog, grootendeels uit eigen maaksel bestaan. Over de stoffen en kleuren hunner weefsels, 
waarin slechts weinig verschil bij de onderscheidene stammen wordt waargenomen, is door ons reeds 
het een en ander aangeteekend (*). Die grove, door de vrouwen vervaardigde stoffen, worden ook het 
meest tot baaitjes ( kalambi ) en sarong’s ( saleuï of karampoeroeng ) door haar gebezigd. Hare sarong’s 
of zakvormige rokken, in welker plaats zij dikwerf een ter zijde niet digtgenaaid kleedje dragen, zijn 
kort en naauw: zij reiken slechts tot even onder de knie en hebben niet meer dan anderhalf of hoogstens 
twee voet wijdte, hetgeen de beweging der beenen zeer belemmert en tot eene soort van trippelgang 
aanleiding geeft. Boven dit kleedje, op de heupen, dragen de vrouwen der Bejadjoe’s eene hoe¬ 
veelheid hoepels van gespleten en door drakenbloed rood geverfd rottingriet, lintong genaamd (-f), 
en somtijds ook een’ uit schakels van geel koperdraad vervaardigden lijf band, sampoelong geheeten (§). 
Hare voorarmen versieren zij, even als de mannen, gaarne met een aantal geel koperen ringen ( ) 
°f> bij gemis van zoodanige, met ringen van schelpen (4-), of alleen van gevlochten bindrotting. De 
(*) Zie bl. 386. 
(-f) Het vrouwenbeeld, PI. 56, fig. 2, heeft een’ bundel zulke hoepels in de linker hand. 
(§) Pk 57, fig. 11. 
(+) Pk 57, fig. 14, vertoont een stel dusdanige ringen voor den arm van eenen man, op een’ houten kegel, zoo 
als die gewoonlijk binnen het huis bewaard worden. Zulk een twintig- of vierentwintig-tal ringen, wordt gemiddeld 
met 2 realen ( f 4) betaald. Wanneer slechts aan één’ der armen ringen worden gedragen, geeft men de voorkeur 
aan den linker. De ringen der vrouwen verschillen hoofdzakelijk van die der mannen, doordien zij meestal glad, 
die der laatsten daarentegen steeds oneffen en scherphoekig van oppervlakte zijn. 
(4-) Pk 57, fig. 15. 
