412 
houten rolletjes (soewang), welke door haar in de ooren worden gedragen, verschillen van die der 
mannen alleen daarin, dal zij kleiner en vaak aan den voorkant met een dun plaatje goud belegd zijn. 
Rond haren hals prijken dikwerf snoeren van witte, roode of zwarte vruchtpitten, niet zelden met kralen 
afgewisseld (*); de meeste waarde hechten zij intusschen aan zekere kornalijn-steenen, lameang genaamd, 
die twee of drie duim lang en zes- of achtkantig geslepen zijn; afwisselend met gouden balletjes tot 
kettingen geregen, zijn zij als halsversiersel ook door de mannen zeer gezocht (-}-). Deze kornalijnen zijn 
waarschijnlijk meerendeels in vroegeren tijd door Arabische en andere vreemde handelaren daar inge¬ 
voerd; de Bejadjoe’s verzekeren, hen van Mekka te hebben ontvangen. Eindelijk verdienen ook de ver¬ 
bazend groote, doch zeer ligte hoeden ( tanggoi ), welke voornamelijk door de vrouwen, ter beschutting 
tegen de zonnestralen, worden gedragen, eene bijzondere vermelding (§). Zij zijn gewoonlijk van het 
blad des nipapalms, meestentijds uit tamelijk breede, van het midden naar den rand uitloopende reepen 
zamengesteld; somwijlen ook geheel, meer evenwel slechts gedeeltelijk uit smalle, biesvormige blad- of 
grasreepen gevlochten. Yan boven zijn de hoeden of eenkleurig rood, óf met zeer bonte verwen, 
door langs- en dwarsstrepen en ringen, sterren, ruitjes enzv. met drakenbloed beschilderd, terwijl 
daarenboven ook, door opgenaaide kleine witte horens, nog ringen, sterretjes en andere figuren zijn 
gevormd, en midden op den top, zich een dikke kwast verheft van boombastvezelen of verdord gras. 
De versierselen, waarmede zich de mannen tooijen, hebben wij voor het grootste gedeelte reeds 
genoemd en beknopt beschreven. In het dagelijksche leven gaan de mannen genoegzaam naakt. Eene 
lange en min of meer breede strook boombast om de lenden, tusschen de beenen doorgehaald en met 
eene slip van voren afhangende, mitsgaders eene strook boombast of linnen om het hoofd, tot het 
vasthouden der haren, die beide seksen gewoonlijk lang laten groeijen, zijn hunne eenige kleding¬ 
stukken. Bij de Dajakkers van Sieang, in het verwijderde binnenland, en bij die, welke de boorden 
der Kapoeas, Kahajan en van andere verder westwaarts, in de Sunda-zee uitstroomende rivieren be¬ 
wonen; gedeeltelijk, ofschoon minder algemeen, ook bij de Bejadjoe’s van Poeloe-petak, wordt het 
gemis van kleeding, voor zoo verre deze in een heet klimaat, niet zoozeer tot verwarming, als wel 
tot opschik strekt, bij de manspersonen door eene levenslang durende en onuitwischbare verfraaijing 
van het ligchaam zelf, door het tatouëren vervangen. Wij hebben vroeger aangemerkt (^), dat de, 
als oorspronkelijke bewoners van Borneo beschouwd wordende Dajakkers, benevens de wilde inboor¬ 
lingen der Pagai-eilanden, de eenige Indische eilanders zijn, bij welke de kunst der tatouè'ring vrij 
algemeen wordt aangewend en eenen zekeren graad van volkomenheid bereikt heeft. Over de Da¬ 
jakkers van Sieang hebben wij dienaangaande insgelijks reeds een paar woorden gezegd (4-). Wij zullen 
er hier nog eenige weinige bijvoegen over den aard der teekening en de wijze der kunstbewerking, 
bij den volkrijken stam der Bejadjoe’s. De tatouè'ring bepaalt zich ook bij hen, even als bij alle Dajak- 
sche stammen, zoo verre ons bekend is, uitsluitend tot het mannelijke geslacht, en wordt bij den 
(*) PI. 57, fig. 12. 
(j-) Zie PI. 57, fig. 13, op een derde verkleind, en de figuur 13 a in doorsnede, in natuurlijke grootte. 
(§) Zie PI. 50 en PI. 57, fig. 1 en 2, beide figuren zevenmaal verkleind. 
(J Zie bl. 293. 
(4-) Bl. 366. 
