413 
jongeling eerst met het twaalfde of veertiende jaar in praktijk gebragt. Zij begint gewoonlijk met 
verschillende figuren op de kuiten, de armen en de borst. De kuiten worden met eene groote hartvor¬ 
mige vlek bedekt j de hoogere ligchaamsdeelen met verschillende, op arabesken gelijkende figuren versierd, 
welke teekening van lieverlede al verder over de borst, den rug, de armen en de dijen wordt uitgebreid, 
zoodat er eindelijk het geheele ligchaam mede bedekt raakt; zulks heeft echter zelden plaats vóór het 25 
of 30 ste levensjaar. Het aangezigt, de handen en de voeten blijven ondertusscben vrij. Het aangezigt 
van den Dajakker vertoont nooit eenig speur van tatouëring; doch van de kin af tot op de enkels, is niet 
zelden het geheele ligchaam, voornamelijk dat der opperhoofden, op deze zonderlinge wijze met eene 
zwart-blaauwe teekening overdekt. Aan den hals, het achterdeel en langs de scheenen ziet men dikwerf 
evenwijdig loopende strepen, of wel pijl- en zigzagvormige lijnen, welke laatste elkander somwijlen in 
het midden doorsnijden en langwerpige vierkanten vormen (*). Wat de kunstbewerking betreft: tot 
deze bezigen de Bejadjoe’s een geel koper staafje, ter lengte van een’ vinger, dat aan het eene einde 
krom gebogen en spits is afgevijld. De persoon, welke tatoueert, houdt dat werktuig, toetang ge- 
heeten (-f), aan het regte uiteinde, tusschen den duim en den wijsvinger vast, en klopt er op met een 
stokje van ijzer- of ander zwaar hout, ter lengte omtrent van een’ voet en ter dikte van een’ mans pink, 
met zulke korte en zachte slagen, dat het scherpe puntje slechts even door de huid dringt, en er 
een weinig bloed te voorschijn komt. Ten einde te verhoeden, dat het werktuig dieper indringe dan 
noodzakelijk is, wordt het ruim eene halve Ned. lijn beneden de punt, met een’ draad garen omwikkeld. 
Wanneer de gewenschte figuur op de huid is ingeprikt, wordt zij met het roet van ddmar tampoéreb, 
dat met een weinig water tot eene zwarte verf is aangemengd, behoorlijk ingewreven. Er ontstaat 
alsdan eene ligte ontsteking en een dun vlies, dat na verloop van eenige dagen losraakt en het onuit- 
wischbare beeld in de huid achterlaat. 
De Bejadjoe’s (§) zijn een schoon slag van menschen, vooral wat de mannen betreft, die door hunne 
middelmatige grootte, hun welgevormd ligchaam, aangename gelaatstrekken en vlugge houding, in het 
C) Men vergelijke onze afbeeldingen van nog niet geheel getatoueerde Bejadjoe’s, PI. 50 en 51. 
(j-) PI. 57, fig. 28, in natuurlijke grootte. 
(§) Zij noemen zich zelven Oio Bejadjoe of Biadjoe. Oio of oeloe beteekent in hunne taal niensch. Aan¬ 
gaande den volksnaam Bejadjoe , Bïjadjoe of Biadjoe , gelijk men hem verschillend hoort uitspreken, hebben Malte- 
Brun en andere schrijvers de meening geuit, dat hij vermoedelijk uit het Sanskrit afkomstig is en zooveel als wilden 
beteekent. Deze vooronderstelling, door geen bewijs gestaafd, schijnt ons wat ver gezocht en niet aannemelijk. 
Wij zouden eerder genegen zijn, hem voor eene vervorming te houden van het Javaansche woord 0 (Ujj\ loadhjo , 
dat volk, schaar, heir beteekent, en waarmede een voorzetsel (veelligt uvp) schijnt verbonden te zijn. De 
verwisseling van letters, in woorden uit vreemde talen, neemt men vaak bij de Bejadjoe’s waar, zoo als zij b. v. 
Pi'aman voor Brahman zeggen: volgens hunne begrippen een dienaar of slaaf van Hat ala (zie bl. 404). Met 
het voormelde Javaansche wadhjo , schijnt tevens in verband te staan de benaming van dat schier onophoudelijk op 
zee rondzwervende en zich voornamelijk met het vangen van visch, tripang en karet-schildpadden bezig houdende 
volk van Celebes, dat onder den naam van Orang Wadjo of ürang Badjo , in de oostelijke gedeelten van den 
Indischen Archipel bekend is, en door de Makassaren Tau-ri-djene (waterlieden) genoemd wordt. De eerstge- 
melde, zeer algemeen bekende naam van dat visschersvolk, meent Vosmaer, dat afkomstig zoude kunnen zijn van de 
Boeginesche uitdrukking wadjo-ivadjo , schaduw beteekenende; doch volgens de door ons gegiste afleiding zoude 
Orang Wadjo, volksscharen beteekenen, en de toepassing van dezen naam hare verklaring vinden in de omstan¬ 
digheid , dat die visschers hun bedrijf steeds vlootsgewijze uitoefenen en dus altijd bij scharen, nu hier, dan daar verschijnen. 
Land- en Volkenkunde. jq4 
