416 
geverwd (* * * (§) ). Onderscheidene andere mandjes der Dajakkers van Poeloe-petak, Kahajan en de Soengi 
Sampit, vindt men op PI. 58, van fïg. 1—5 afgebeeld (f). Deze bestaan veelal uit een dubbel vlecht¬ 
werk, inwendig van rotting of bamboes, uitwendig van een rietachtig grasj zij zijn van deksels voorzien 
en worden tot het bewaren van kleedingstukken en allerlei snuisterijen gebezigd. Ook bezitten de 
Dajakkers zeer nette waaijers, waarmede het vuur wordt aangewakkerd (<$). Na de vlugtige vermelding 
van deze verschillende voorwerpen, mogen wij ten slotte niet vergeten, nog een paar woorden te zeggen 
over het afgebeelde watervaatje (J, over hunne ligt te behandelen roeispanen, besseh (4-), en vooral 
over zekere aarden potten, die bij den Dajakker van Poeloe-petak en Kahajan voor de kostbaarste meu¬ 
belen gehouden worden, en waarin zijn grootste rijkdom bestaat. Deze potten worden, naar bunnen 
vorm en versieringen, in drie klassen verdeeld: Balanga , Halimau en Prahan genaamd, welke ieder 
weder in mannelijke en vrouwelijke worden onderscheiden. In vorm gelijken zij naar zekere Japan- 
sche potten ter bewaring van drinkwater, olie enzv.j hunne kleur is bruin en zij zijn van buiten en van 
binnen verglaasd. Hetgeen hun de meeste waarde bijzet, zijn de gedrogtelijke hagedisachtige dieren of 
draken, die met meer andere versierselen van bijgeloof, in eenigzins verheven werk, den dikken buik 
van den pot omgeven. Het kostbaarst van allen is eene soort, Balanga genoemd, welke vaak met 
ƒ 2000— ƒ 3000 het stuk betaald wordt. Een door ons gemeten Balanga had 0,70 meters hoogte, terwijl 
zijne dikte, in het midden, 0,48, en de wijdte van zijnen mond 0,24 bedroeg. De twee phantaslische die¬ 
ren, beide naar denzelfden kant ziende, hadden aan iederen poot drie kromme klaauwen; aan den eenigzins 
naauwen hals van den pot, ontwaarde men een’ half verheven ring, en onder de draken, zigzag-Iijnen (**). 
De tweede soort, of Halimau , welke op eene waarde van tusschen de ƒ800 en f 1500 wordt geschat. 
(*) Pb 58, fig. 6, is zulk eene draagmand voor vrouwen, boeta genaamd; fïg. 7, eene voor mannen, rambat 
geheeten. Laatstgemelde is op een vijfde, de andere figuur op een vierde der natuurlijke grootte geteekend. 
(f) Het kleine, ronde mandje, fig. 1, draagt den naam j oasian; de vier-en achthoekige kleedermanden, fig. 2 
en 4, dien van sandagar; het fijn gewerkte mandje fig. 3, heet tirnpa, en fig. 5, salepang. Al deze figuren zijn 
tot een vierde verkleind. 
(§) Zie Pb 57, fig. 16, op een vijfde verkleind. Deze soort van waaijer, welks beide zijden in teekeuing en 
kleuren van elkander verschillen, wordt kitab-dareh genoemd. 
Als voorbeeld van sierlijk snijwerk in hout, van deze zoogenaamde wilden, moge de deur strekken, op PI. 61, fig. 16 
afgebeeld, en kan, in zeker opzigt, ook fig. 4 van PI. 60, worden aangehaald, een tijgerachtig dier voorslellende. 
Dit dierenbeeld, op een twintigste der natuurlijke grootte geteekend, stond even buiten de palissadéring van het 
versterkte gehucht Lawaug-ampat (of Lawang-amat), in het hoogere gedeelte der Soengi Kapoeas. Volgens eene 
aanmerking van den Overste von Henrici, hield het dier, dat baarblijkelijk met veel vlijt en moeite in hout was 
uitgesneden, met zijne voorpooten eene groote slang bij den bek vast. In dezelfde Kampong vond men een 
zevental hooge Pantar’s, uit 2 of 3 op elkander gezette boomstammen bestaande en met menschenhoofden, zoo het 
heette van Dajak Pari, pronkende. Nog hooger in de Kapoeas, binnen de westelijke zijrivier Taran, bij de volkrijke 
Kampong van dien naarn, zag de Heer von Henrici zelfs achttien soortgelijke, op scheepsmasten gelijkende palen of 
Pantar’s, voor het ten toon stellen van afgeslagen menschenhoofden bestemd. — Het origineel der afgeteekende deur 
bevond zich in het woonhuis van het Dajaksche dorpshoofd Raden Toeah, in de Soengi Bejadjoe. 
(*) Pb 57, fig. 17, eene uitgehooide kalebas, welke vrucht bij de Bejadjoe’s balo heet, en van daar, dat zoodanig 
watervaatje balo-asip wordt genoemd (van masip , scheppen). 
(4*) Pb 56, fig. 13. Figuur 12 van die plant, vertoont eene niet veel in gebruik zijnde vrouwenpagaai van 
Banjermasing. Beide teekeningen zijn op een achtste verkleind. 
(* ¥ ) Zie PI. 61, fig. 7; terwijl fig. 8 een Halimau vertoont. 
