verschilde in grootte en maaksel slechts weinig van den Balanga , behalve dat aan den hals de ring 
ontbrak, en de teekening van den romp een meer schubachtig aanzien had. Hetzelfde geldt van den 
Prahan, bij welke polsoort daarenboven de pooten der draken met vier klaauwen gewapend zijn. 
De prijs van deze soort is tusschen de ƒ 200 en ƒ500. Ook merkten wij eenige potten op, welke, 
in plaats van met twee langgestaarte draken, met vier kleinere, gecko-aehtige dieren prijkten. Men 
zeide ons, dat dit vrouwelijke potten waren, waarvan de prijs van ƒ100 tot ƒ300 verschilde. Van 
een’ dezer, door ons gemeten, was de hoogte 0,68, de grootste dikte van den buik 0,44, en de wijdte 
der mondopening 0,22 meters. Uit welke landstreek van Achter-Indië die potten weleer op Borneo 
zijn ingevoerd, hetgeen ongetwijfeld reeds eeuwen is geleden, zijn wij niet in staat, met zekerheid te 
kunnen opgeven. De Dajakkers verhalen, benevens vele wonderbaarlijke fabelen, ook dit van hen, 
dat zij ten tijde van Modjopahit uit Java zijn overgebragt, en thans niet meer vervaardigd kunnen 
worden. De daarop voorkomende gedrogtelijke afbeeldsels van dieren hebben min of meer gelijkenis 
met die op sommige oude munten van Cochinchina en Siam, alsmede met zekere draken van China en 
Japan. Meer dan eens hebben de Chinesche kooplieden van Banjermasing soortgelijke potten uit hun 
vaderland doen ontbieden en getracht hen aan de Bejadjoe’s voor echte te verkoopen; doch de proef is 
altijd mislukt, daar de inboorlingen zeer goed de nieuw nagemaakten van de ouden weten te onder¬ 
scheiden. Deze gaan als de kostbaarste erfstukken van de ouders op de kinderen over. Wij hebben 
zulke potten gezien, waaraan stukken ontbraken, of die zwaar gebarsten en met koperdraad of bind- 
rotting bij elkander gebonden waren, en in weerwil hiervan op eene waarde van ƒ1000 of ƒ 1200 
geschat werden. De Bejadjoe’s bewaren deze potten in het binnenste en veiligste gedeelte hunner 
woningen en stellen hen alleen bij feestelijke gelegenheden, in rijen langs de wanden van het vertrek, 
waar de menigte zich verzamelt, ten toon, als zoo vele bewijzen van hunnen rijkdom en om zich 
daardoor invloed en aanhang te verschaffen. 
Varkens, hoenders, eenden en hónden behooren tot de huisdieren, waar de Bejadjoe’s het over- 
vloedigst van zijn voorzien. De buffel is daar, wegens schaarsehheid van voedsel, niet menigvuldig; 
hij is duur en strekt alleen ter slagting ten tijde van bruiloften, geboorten, sterfgevallen en andere 
feestelijke gebeurtenissen. Ten einde ons bezoek door eenige volksverlustigingen te kenmerken, 
lieten wij een’ kleinen, witten buffel slagten, waarvoor men ons ƒ30 zilver afvroeg. Het opperhoofd 
van de kleine Dajak of Soengi Bejadjoe, een dienstvaardig en, naar het scheen, zeer zachtzinnig man, 
die evenwel den grootsehen naam van Singa Nagara, d. i. leeuw van het land, voerde, en zijn 
verblijf in de Kampong Indjaman hield, voegde er nog een varken bij, ten einde de talrijke gasten, 
welke in zijne woning bijeenkwamen, eens regt feestelijk mogten onthaald worden. Er waren 27 
Bilian’s bij tegenwoordig, die allen naast elkander, in eene rij op den vloer van het ruime vertrek neder- 
zaten, onder het getokkel op hare katamboeng's , luidkeels zongen, en nu en dan eene teug arak of 
wel toeakh katern (*) gebruikten, waardoor zij meer en meer in vuur geraakten, de verbeeldingskracht 
opgewekt en de improvisatien der voorzangster stouter en vrijmoediger werden. Op onze aanwezigheid 
(*) Deze bedwelmende drank, voornamelijk uit katan-rijst en verschillende scherp en eenigzins bitter smakende 
kruiden en vruchten door hen-zclvcn bereid, is, even als brandewijn in het algemeen, bij de Dajakkers zeer geliefd. 
Land- en Volkenkunde. 105 
