429 
den omtrek van den Rieam Arinawe, in groote massa de geheele rivierbedding inneemt. Dikke, witte 
kwartsaderen doorkronkelen de ruwe, scherphoekige rotsen van laatstgenoemd gesteente in alle rigtingen. 
Opmerkelijk zijn voorts de verschillend gekleurde kwartssteentjes, welke, naast hoeveelheden kwartszand, 
in de gemelde rivier worden aangetroffen, en te Banjermasing onder den naam van batoe Karang-intan 
bekend, doch weinig geacht zijn. Onder deze gerolde steentjes vindt men er van melkwitte, grijze, 
bruinachtige, geelachtige, licht en donker roode, zwart-en paarsachtige kleuren, somwijlen met strepen 
of vlammen. Uit het zand wasschen de inlanders eenig stofgoud en somtijds ook kleine diamanten; het 
bevat buitendien meestal vrij veel micablaadjes en korreltjes van magneetijzer. Boven de Kampong 
Kembang-koening vernaauwt zich ook allengskens het rivierbed, en wordt door hoogere heuvelen 
bezoomd, tegen welker steile en rotsige wanden het water hier en daar onmiddellijk aanspoelt. Aan de 
noordzijde en ongeveer 100 meters boven den vloed verheft zich de Goenong Arinawe en vormt een der 
hoogste punten. Aan den voet van dien berg, bij den evenzoo genoemden Rieam, is de bedding der 
rivier, volgens den barometer, niet meer dan 25 Ned. ellen boven de oppervlakte der zee verheven. Bij 
dien Rieam stort zich de vloed eenige voeten over zwarte rotsen van mieaschiefer neder; doch de val is er 
zoo zacht hellend, dat ledige bootjes, gewoonlijk door middel van rottingtouwen, tegen den stroom ópge¬ 
trokken, er ook met de noodige omzigtigheid weèr langs afgelaten kunnen worden. Verder opwaarts, 
treft men nog verscheidene Rieam’s aan, welke de vaart met bootjes zoozeer bemoeijelijken, dat er geene 
gehuchten meer, doch nog slechts enkele woningen in ladang’s gevonden worden. — In den bovenloop 
der Soengi Karang-intan, en ook in de Batang Banjoe-pamatton, hebben wij enkele stille waterkommen 
opgemerkt, welke eene menigte kleine karpers (Cyprini) bevatteden. Bij het afvaren der eerstgemelde 
rivier bragt ons het toeval ook een’ grooten haringachtigen visch (Notopterus) in handen, die kort te voren, 
door vier otters (vermoedelijk Lutra leptonyx) gevangen en naar den oever gesleept was. Bij onze aanna- 
dering liepen de otters het bosch in en lieten hunnen buit in den steek. De visch was zeker wel 18 of 
20 ponden zwaar en gaf nog teekenen van leven, ofschoon hem reeds een groot stuk van den buik 
en ook een stukje van den rug waren afgescheurd. Dit was echter geen reden, om hem niet mede te 
nemen, en er ons een maal van te laten bereiden. Zijn vleesch was droog en, vooral langs den rug, 
zoo vol graten, dat zelfs de inlanders, die voor het overige niet zeer kieskeurig zijn, dat gedeelte 
gewoonlijk wegwerpen en alleen het vleesch van het benedenlijf eten, hetwelk, zoo als uit den 
gevonden visch scheen te blijken, ook de otters voor het lekkerst schijnen te houden. 
De gehuchten in het hoogere gedeelte der Soengi Karang-intan, bestaan doorgaans slechts uit weinige 
(4, 6 of 8) armzalige huizen, van Maleischen bouwtrant, op lage steilen rustende, meestal van bamboes 
en met palmbladen of alang-alang gedekt. Beneden de Kampong Mandiangin nemen die gehuchten 
in breedte, meer nog in lengte toe, en hebben zij een eenigzins gunstiger aauzien. Het valt evenwel 
in het oog, hoe klein en bekrompen dikwerf het inwendige der woningen is van de Mohammedaansche 
inlanders aldaar, gelijkende er velen naar groote schapen- of geitenkooijen. In alle Kampong’s vindt 
men tallooze palmen en andere vruchtboomen, die lommer en koelte om zich heen verspreiden. Bene¬ 
vens vele kokos-, pinang- en arenpalmen, ontwaart men nangka-, mangga-, doekoe-, djamboe-, 
doerian-, ramboetan-, manggis- en meer andere nuttige boomsoorten, terwijl ook verschillende pisang- 
en limoensoorten, de belelplant, Spaansche en zwarte peper enzv., er niet ontbreken. De volkrijke 
Land- en Volkenkunde. 108 
