Kampong Soengi-alang, uit omtrent 25 huizen bestaande, ligt grootendeels aan den linker oever. 
Van het oude, vermaarde dorp Karang-intan, dat zich ver benedenwaarts langs de beide rivierkanten 
uitstrekt en ruim 100 huizen telt, staat het voornaamste gedeelte, met de woningen en begraafplaats 
der Mohammedaansche heerschers, aan de regter zijde. Deze vorstelijke begraafplaats biedt niets 
opmerkenswaardig aan. Zij beslaat een vierkant, door een houten hek omgeven, binnen hetwelk de 
graven open en vrij, naast elkander gelegen zijn. Ieder graf is rondsom met eene lat afgezet en van 
bovett digt met kleine keisteentjes belegd, terwijl enkele slechts, aan het hoofd- en voeteneinde, van 
een’ grooten gehouwen steen zijn voorzien. Wij hebben reeds gelegenheid gehad aan te merken (*), 
dat al de Mohammedaansche regenten van Banjermasing, met uitzondering van de drie eersten, hier 
ter aarde zijn besteld. Niet ver ten noorden der begraafplaats ziet men, binnen eene palissadéring, 
onderscheidene bouwvallige huizen van Panembahan Solêman en andere overledene vorsten; en nog 
een eind weegs verder prijkt, op eene zacht glooijende grasvlakte, het lusthuis met de daartoe behoo- 
rende bijgebouwen van Sultan Adam. Een Pagêran, welke met eene zuster van den tegenwoordigen 
Sultan is gehuwd en te Karang-intan verblijf houdt, ten einde, zoo als deze prins ons zeide, »op de 
vorstelijke graven te passen,” deelde ons de aangename tijding mede, dat de Sultan zich daags te voren 
naar Mataraman had begeven, met het doel om daar herten te jagen. Wij meenden ons de gunstige 
gelegenheid, om zulk eene jagt eens bij te wonen, ten nutte te moeten maken, en besloten daarom 
onze reis, den volgenden ochtend, tot Mataraman voort te zetten. Alvorens echter tot het verhaal 
van den togt derwaarts over te gaan, zullen wij een paar woorden zeggen over de gesteldheid van den 
grond langs de Soengi Karang-intan, van de Kampong Apat afwaarts. 
Naarmate men van dat gehucht de rivier afzakt, verdwijnt de dioriet-formatie langzamerhand meer 
en meer, en vindt men er, beneden de Kampong Bakong, geene vaste rotsen meer van. Daarentegen 
neemt men in de nabijheid van den heuvel Djawok, klippen van een grofkorrelig zandsteen waar; en 
iets lager, bij de Kampong Soengi-alang, aan de regter oeverzijde, vooruitstekende lagen van een wit 
en fijnkorrelig zandsteen. Naast dit zandsteen treedt eene bank van bitumineus hout, de lengte heb¬ 
bende van ongeveer 60 voeten en uit duidelijk te onderscheiden boomstammen zamengesteld, open te 
voorschijn. Zoowel deze bruinkoolachtige bank, welke schuins naar het water helt, als ook de zand¬ 
steenrotsen, worden door eene, omtrent drie voet dikke bedding van een, veel ijzeroxyde inhoudend, 
kwartsconglomeraat overdekt, en dit conglomeraat vervolgens weder door de teelaarde, ter dikte van 
bijna twaalf voeten. In de rivierbedding op die hoogte, zijn ook stukken bruinkool en thonsteen geens¬ 
zins zeldzaam. Yoor het overige zijn de oevers der Soengi Karang-intan, langs het grootste gedeelte 
van haren, door ons bevaren loop, vlak, en deze gesteldheid neemt, in de benedenste helft, meer en 
meer in uitgebreidheid toe. De grond is overal zeer vruchtbaar en voor alle Indische tuin- en veld¬ 
gewassen ter aanplanting geschikt. — Bij eene zandbank in de rivier, tusschen de gehuchten Mandiangin 
en Bakong, troffen wij zeven mannen en vrouwen aan, die zich met goudwasschen onledig hielden. 
* 
Elk hunner had een’ grooten platten schotel ( lingganan ) voor zich, waarop kleine hoeveelheden zand, 
al draaijende werden uitgewasschen. 
