432 
Loktoengol, terwijl boven dit dorp, op min of meer verwijderde afstanden van elkander, de kleinere Kam¬ 
pong s: Lokkambat, Danau-salak, Madang-talo, Bohan, Atanie, Mataraman, Martalaga, Loktjantong, 
Boemi-iata, Soengi-raja en Mandjapon of Amoniapon gelegen zijn. Boven laatstgenoemd gehucht is het 
land woest, onbewoond en met bosschen bedekt. De Soengi Martapoera is, in dat hooger gedeelte van 
haren loop, gedurende de oost-moeson, en vooral ook wegens onderscheidene Rieam’s, onbevaarbaar; 
deze natuurlijke beletselen verminderen zeer de waarde der uitgestrekte steenkolen-beddingen, welke, 
op den afstand van drie of vier dagreizen ten oosten van Mataraman, door die rivier tevens doorsneden 
worden. Het is daar, dat onze Regering sedert eenige jaren, onder de leiding van deskundigen, mijnen 
beeft doen ontginnen. De kolen zijn er in verbazende hoeveelheid voorhanden en, gelijk uit de proeven, 
aan boord van twee Rijks stoomschepen genomen, bereids gebleken is, allezins bruikbaar (+). Sommige 
kolen-beddingen — die doorgaans afwisselen met lagen zandsteen, waarmede zij óf onmiddellijk in aan¬ 
raking treden, óf gescheiden zijn door dunne lagen van thonige schiefers en ijzersteenen — hebben 
eene dikte van omtrent 50 voeten; bij andere wisselt zij van tusschen de 20 en 5 voeten af. Nu eens 
vertoonen deze dikke beddingen slechts ééne kolenmassa; dan weder neemt men tusschenlagen van 
schieferthon, waarin thonige sphaerosiderieten zijn besloten, en somtijds, doch zelden, de zoodanigen 
van zandsteen waar, door welke de onderscheidene, op elkander rustende kolenlagen vaneen worden 
gescheiden. Van de kolen-, zoowel als van de zandsteen- en naburige kalksteen-lagen verschilt de hoek 
harer helling van 50-90 graden, en hare rigting is N. W. en N. t. W. (f). Zand- en kalksteenen, 
uit de middelste afdeeling der secondaire bergformatie, stellen boofdzakelijk de hoogten langs den boven¬ 
loop der Soengi Martapoera zamen. Bij Mataraman bevat het bed dezer rivier vele ruwe klippen van 
koraalkalk, die gedeeltelijk boven den waterspiegel uitsteken. Zij vertoonen van buiten vooral soorten 
van de geslachten Astrea en Meandrina, op de nog levende gelijkende, terwijl die rotsen naar binnen 
toe, uit een wit en vast of fijnkorrelig kalksteen bestaan. 
Van bet gehucht Mataraman, dat volgens baromeler-meting, slechts 9,5 meters boven het zeevlak is 
gelegen, vindt men, behalve de op onze kaart aangeteekende, ook voetpaden oostwaarts over het 
Ratoes-gebergte naar Goesan en Pagattan, en zuidwaarts naar de hoogere gedeelten der Nagara-rivier 
en naar die van Pasir. De omstreken van Mataraman zijn, zoo ver men zien kan, vlak. De Sultan 
heeft daar eene soort van lusthuis, gelijk ook te Martalaga, hetwelk hij echter zelden bezoekt. Te 
Mataraman vertoeft hij gewoonlijk om de twee of drie maanden een paar weken, voornamelijk ten einde 
zich met de hertenjagt te vermaken. Niet ver van zijn bamboezen woonhuis staat dat van een’ zijner 
zonen, Pangêran Noeh, een’ gedienstig’, spraakzaam’ en baarblijkelijk met een gezond verstand begaafd’ 
man, door Wiens goedheid ons dadelijk na onze aankomst, een nachtverblijf werd aangewezen. Ver¬ 
gezeld van dezen prins, gingen wij tegen den avond den Sultan begroeten, die ons, gelijk altijd, min¬ 
zaam ontving en tegen den volgenden ochtend tot het bijwonen eener jagtpartij uitnoodigde. Deze jagt 
had op den afstand van omtrent één uur gaans ten zuiden van Mataraman plaats, op eene groote, met 
alang-alang en enkele verspreide struiken en kleine boomen van Melastomae en Emblica ofïicinalis 
(*) Tijdschrift voor Neêrland’s Indië, 1845, D. III, p. 147. 
(f) M. Schwaner, in het Natuur- en Geneeskundig Archief voor Neêrland’s Indië, 1844, p. 147. 
