begroeide vlakte. De westzijde van onsjagtveld was met middelmatig boog bosch bezoomd, uit hetwelk 
eene menigte inlanders, door een luid geschreeuw en het slaan met stokken, het wild opjoeg en naar 
buiten dreef. Digt langs den kant van dat boseh was een lang en van achteren gesloten perk ( pamüing ) 
aangelegd van hooge palen, waar de herten inliepen, gevangen en vervolgens door de vrouwen van den 
vorst met zijden koorden gestrikt werden. Op die wijze verkrijgt men soms 40 of 50 herten te gelijk. 
Op geringen afstand buiten het besloten perk en het bosch, waren, onder elkander, twee lange, met 
jonge bladeren van den Arenpalm behangene lijnen gespannen, welke, door den wind bewogen, het wild 
afschrikten en weder bosehwaarts joegen, zoodat het alsdan in de pamüing liep, waarna de deur van dit 
perk werd gesloten. Die herten echter, welke over de lijnen heen sprongen en langs de vlakte poogden 
te ontvlugten, werden door jagers te paard achtervolgd en, op de wijze van den in Zuid-Amerika gebrui- 
kelijken lazo , door middel van een’ strik gevangen (*). Schietgeweer, lansen noch houwers, gelijk op Java, 
worden daarbij gebezigd. De jagers zijn zonder zadel of stijgbeugels te paard gezeten en hebben noch 
baaitjes, noch zelfs eene broek aan, maar alleen een kdjing pandjang om het midden geslagen. Eene 
vierkante beteldoos, met rood, geel of wel groen laken overtrokken, hadden vele hunner aan eenen band 
over den schouder hangen (-J-). De vangstrik is aan den toom des paards bevestigd en wordt, met 
behulp van een’ langen en dunnen bamboesstok, van 8—9 Rijnl. voet, dien de jager in zijne regterhand 
houdt en aan welks vooreind, tusschen eene spleet, de strik is vastgeklemd en opengezet, in vollen ren 
het vlugtende dier om den hals geworpen. De strik zelf heeft gewoonlijk de dikte van eene ganzen- of 
zwanenschacht en is óf van zijde óf uit boombast (vooral van Paritium) gevlochten. Zoodra een hert 
in den strik zit en door den ruk van het plotseling stilstaande paard ter aarde is gestort, stijgt de jager af, 
kapt met zijn jagtmes eerst de groote pees der achterpooten van het hijgende en spartelende dier door, 
en snijdt het vervolgens, onder het prevelen van eenige vrome woorden, de keel af. Er werden op den 
dag van onzen jagttogt, 21 herten (Cervus russa) en 1 Kiedang (Cervus muntjac) gevangen; doch bij 
groote jagten en in streken, waar er in langen tijd geene hebben plaats gehad, gebeurt het wel eens, dat 
de buit binnen twee of drie dagen niet minder dan 600—800 herten bedraagt. De jagt op deze dieren is 
voor de Banjeresche grooten niet alleen eene aangename uitspanning, maar tevens eene bron van inkom¬ 
sten, doordien het gedroogde vleesch, de horens en pooten, gedeeltelijk naar Java of andere eilanden van 
den Indisehen Archipel, en gedeeltelijk regtstreeks naar China worden uitgevoerd. — Naauwelijks te 
Mataraman teruggekeerd, zond ons de Sultan twee herten ten geschenke, waarvan wij er, op onze beurt, 
een van aan Pangêran Noeh aanboden. Het andere lieten wij naar onze djoekoeng brengen, en zakten 
toen, na den middag, in vier uren tijds, de rivier af naar Martapoera. Even beneden de vereeniging der 
rivier van dien naam met de Soengi Karang-intan, ligt de volkrijke Kampong Bintjaran en, nog iets lager, 
de Kampong Tambak-andjer (§). Aan het beneden-einde van dit dorp, op den regter oever, staan eenige 
bamboezen huizen, tot kazernen voor de lijfwacht van den Sultan strekkende, en niet ver daarachter is 
(*) Zie PI. 55, cle hertenjagt bij Martaraman. 
(f) PI. 58, fig. 11, tepa ; zijnde fig. 12 eene andere, gewone soort van zoodanige, tot het medenemen op reis, 
naar de ladang’s, goudmijnen enzv. ingerigte beteldoos, die salepang wordt genoemd, van gespleten rottingriet 
gevlochten en vervolgens zwart geverfd is. Alleen de vorstelijke personen mogen tepa’s van geel laken gebruiken. 
Beide figuren zijn op een vierde verkleind. 
($) Op onze Kaart is het laatste woord verkeerdelijk aneljer geschreven. 
Land- en Volkenkunde. 
100 
