443 
aan de rivier van dien naam gelegen. In de nabijheid van dat kleine gehucht zoude men, in de bedding 
eener rivier, Soengi Pantain geheeten, welke in de Soengi Asomasan uitstroomt, eene groote menigte 
stukken magneetijzer vinden. Ook zoeken de inlanders, op onderscheidene plaatsen dier streken, 
naar goud. 
Op den afstand van omtrent een half uur gaans van Palaihari, over den landweg, en iets verder met 
een klein bootje te water, ligt aan den linker oever der Soengi Taboeniauw, de Kampong Koepang 
(of Soengi-koepang); een gehucht, dat, ondanks zijne kleinheid, eene bijzondere vermelding verdient, als 
algemeene marktplaats voor de bewoners der kuststreken en die van het binnenland. Daar brengen de 
handelaren van Pannjarattan, Taboeniauw en zelfs van Banjermasing, wit en gekleurd katoenen lijn¬ 
waden, ijzer-, koper- en glaswaren en velerlei andere vreemde voortbrengselen ter markt, en verkoopen 
of verruilen die, tegen rijst, tabak, stofgoud, vruchten en andere waren, welke door de bewoners der 
verder landwaarts liggende gehuchten worden aangebragt. Tot aan de Kampong Koepang is de Soengi 
Taboeniauw, van beneden af, met matig groote vaartuigen bevaarbaar; doch boven die plaats kan zij, 
uithoofde van hare ondiepe en door omgevallen boomstammen dikwerf zeer vernaauwde bedding, vooral 
in de drooge moeson, alleen met zeer kleine bootjes bevaren worden. Haar water heeft weinig val, 
is troebel, geelachtig, en strekt aan tallooze krokodillen ten verblijve. De geheel vlakke oevers zijn 
nu eens met bosch, dan weder eeniglijk met struiken of hoog gras begroeid. Beneden de Kampong 
Pannjarattan verhieven zich, tijdens ons bezoek, in de laatste helft van november 1836, de oevers niet 
meer dan 2 of 3 voeten boven den waterspiegel. De bedding, welke daar, naar gis, 30 voeten breedte 
had, verwijdde zich allengs tot omtrent 60 voeten, en de stroom van het water was zoo gering, dat de 
werking van eb en vloed der zee zich tot boven Pannjarattan (*) deed gevoelen. Naarmate men het 
dorp Taboeniauw nadert, verkrijgt de plantengroei al meer het aanzien van dien der aangespoelde zee¬ 
kusten. De veelal moerassige bosschen zijn rijk aan rotling-soorten, nibong-palmen en andere, zoo¬ 
danige streken karakteriserende gewassen. In deze, schier ontoegankelijke wildernissen, merkten wij 
ook van tijd tot tijd een’ troep neusapen op. Eindelijk bezoomden nipa-palmen en rhizophoren — 
zoo geheel tot den plantengroei der lage en aan overstrooming van brak en zout water blootgestelde 
plaatsen behoorende gewassen — hoofdzakelijk de kanten der rivier, en wel tot bij haren mond langs 
de regter zijde, terwijl de linker oever ten laatste droog en zandig werd. Dit vlakke, zandige strand 
strekt zich van daar zuidwaarts tot bij Poeloe Dato uit, alwaar de zeekust klippig wordt. 
De Kampong Taboeniauw telt ongeveer 80 huizen, die in twee rijen langs het strand gebouwd en 
door ruim 350 zielen bewoond zijn. Een gedeelte der bewoners, tot w'elke ook eenige Chinezen be¬ 
lmoren, vindt zijn bestaan in den handel; anderen in het bebouwen van ladang’s, en nog anderen leven 
van de vischvangst, het snijden van rotting en nipabladen en het verzamelen van verfstof bevattende 
boombasten (voornamelijk koêlit Söga, tot het verwen van rood-bruin), uit de naburige bosschen. 
Er heerseht daar baarblijkelijk veel meer welvaart, dan in de binnenlandsche gehuchten. Aan het 
' 
(*) Bij sommige Schrijvers vindt men dit woord Padjerattan gespeld, en Tabenio, in plaats van Taboenio of 
Taboeniauw, zoo als de inlanders dien naam uitspreken. 
