Den volgenden morgen, zijnde de 9 de october, viel er een onafgebroken regen. Gedurende dien 
dag en de twee volgende dagen verlieten de meeste bewoners van die Kampong’s, welke niet ver 
van de grens des modderstrooms verwijderd lagen, hunne haardsteden en namen de wijk naar eenige 
nabuiige kleine heuvelen, op welker toppen zich verscheidene oude en door het volk bijzonder ver- 
eeide graven bevonden, naast welke zij hutten opsloegen, meenende aldaar, als op geheiligden bo¬ 
dem, eene veilige schuilplaats te zullen vinden. Op zulk een’ kleinen heuvel, nabij de Kampong 
Madihapada, in het distrikt Singaparna, hadden zich omtrent tweehonderd menschen bijeen gevoegd; 
op een’ anderen was hun getal nog grooter. Den 12 den october, tegen het vallen van den avond, 
vermeerderde de regen; de bovenmate gezwollen rivieren waren buiten hare oevers getreden, hadden 
al de bruggen der groote wegen weggespoeld en daardoor de gemeenschap onderling en met de na¬ 
burige landstreken geheel gestremd en afgesneden, hetgeen den toestand dezer ongelukkige dislriklen 
nog hagchelijker, de algemeene verslagenheid en verwarring nog grooter maakte. Des avonds te 7 
ure van dien dag, begon de Galoenggoeng op nieuw hevig te werken. Sterke schokken van aard¬ 
beving deden zich gevoelen, en de vulkaan braakte, onder donderend geweld, andermaal eene 
schiikbarende hoeveelheid heet water en modder uit. Geheel het land was in diepe duisternis ge¬ 
huld, welke slechts nu en dan door het licht van elektrieke stralen werd opgeklaard; doch het 
ontzettend gebruis der voortgezweepte heete vloeden, die alles dreigden te verslinden, wat bij de 
eerste uitbarsting, vier dagen vroeger, was gespaard gebleven, nam gedurende dien ganschen nacht 
geen einde. 
De doorbrekende dageraad van den 13 dcn , verlichtte nieuwe tooneelen van ellende en jammer. De 
modderstroomen, de rotsklompen en boomen, welke langs het bergdal waren afgerold en diens bodem 
diep hadden uitgehooid, alles op hunnen weg medesleurende en vernielende, hadden ten laatste ook 
de kleine heuvels van Madihapada en anderen bereikt, de toevlugtsoorden van zoo vele rampzaligen, 
die daar thans allen bedolven of verpletterd werden. Eenige weinigen slechts, die men van tussehen 
de opeengestapelde boomstammen konde uithalen, of die op hoogere heuvels eene schuilplaats gezocht 
hadden, ontkwamen den dood. 
«Hartbrekend, zegt de Heer van der Capellen, «was het schouwspel, hetwelk ik ajom ontwaarde, 
toen ik den 13 den october te Radjapola aankwam en van daar achtereenvolgens de distrikten Indihijang, 
Tasikmalaja en Singaparna bezocht. Daarbij hoorde men telkens nog een sterk geluid uit den berg 
opkomen, en angstig vlugtte een ieder op de naastliggende heuvels. Bij mijne komst te Tasikmalaja vond 
ik de inlanders dan ook alle op de naastliggende hoogten. Singaparna was, buiten bet distriktsboofd, 
de priesters, den djaksa en eenige tot de policie behoorende inlanders, geheel verlaten: alle huizen 
waren ledig, alles dood. Er waren in dat distrikt niet minder dan 1528 menschen omgekomen, en 
35 Kampong s vernield geworden. In het distrikt Tasikmalaja hadden 851 menschen het leven ver¬ 
loren, en telde men 14 verwoeste Kampong’s. Yan Indihijang bedroeg het aantal slagtoffere 1084 
personen, en dat der verwoeste Kampong’s een 45-tal. Radjapola had het minst geleden, zijnde er in 
dit distrikt wel 9 Kampongs door den modder vernield, doch slechts 9 menschen omgekomen, alzoo 
zij den tijd nog hadden gehad, om te ontvlugten. 
