QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. 167 
tram, Ovidianæ respondentem. Argumentum sane longe sua- 
vissimum ; in quo primus, quantum equidem sciam, elabo- 
ravit Propertius IV, El. 3 , quem secutus est Ovidius in 
Heroidum Epistolis, quarum nonnullis respondere heroas 
fecit Sabinus, et deinde multi ex recentioribus. Nec defuere 
qui ipsi epistolas finxerint, aut falsis nominibus utentes, aut 
ex historia patriæ suæ, aut aliarum gentium ea petentes. 
Cfr. Burm. ad Loticb. V. i 3 , qui tamen non recte inventi 
gloriam Ovidio tribuit. Melius deinde Broukhusii et Heinsii 
sententiam refellit ad Propertium IV, 3 , immemor eorum, 
quæ ad Lotichium scripserat. Commendat ibi Burm. hoc 
exercitium juventuti laudem poëticam ambienti, laudatis a 
Burmanno exemplis; adde J. Van Den Broueke, qui dédit 
Epistolam AEneæ ad Didonem, et Protesilai ad Laôdamiam; 
Johan. Darchium Venusinum , Deidamiæ ad Achillem ; 
C. Barlæi Epist. Ammonis ad Thamaram sororem et Tha- 
maræ ad Ammonem Pœm. Tom. III, p. 2 , 5 . sqq. Atque ego 
ejusmodi argumentum multo jucundius et utilius esse 
arbitror, quam cramben sexcentiesrecoctam, cimores cantare. 
Fuit autem Dousa, ut pater illius, a natura aptior suavitati 
cuidam austeræ , quam faeilitati Ovidianæ ; multa igitur 
habet genium Catulli referentia, in quibus hoc carmen egre- 
giu'm appellari fas est, p. 93. 
Memoriæ Sacrum. 
« Tune etiam , Cammi, raptus juvenilibus annis, 
» Heu ! desidermm linquis inane tui. 
» Nec mihi in Albionum dum linfea tendimus oras, 
» Excipereah! fugientem ore animam licuit? 
» Dicere nec morienti alta ter voce, vale! Eheu 
» Quam diversa meis fata fuere tua. 
” Nam dum veliferis tranamus puppibus æquor, 
» Tranasti stygios flebilis umbra lacus ! 
