QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. i 7 r 
5; ad publicum saporem, certe vehementer ad meum stoma- 
» cum. Elegiæ restant, a quibus publicandis terret te severi- 
» tas quorundam hominurn, qui aures suas violari non ferunt 
» sermone aliquo urbanioris notæ, et vernulæ festivitatis. » 
Quas calumnias vitæ innocentia eum vitare monet. Ad hanc 
ego Baudii sententiam lubens meam adscribo. Bonum factum 
quod Gruterus, tom. I Del., pag. 587, sqq. non pauca ex 
triplici Carminum genere dédit. Ae primum videamus de Odis. 
Qui odam scribere potuit, qualem Blyenburchius, p. 5 q 3 , 
ad Parcam scripsit, hune non illotis manibus ad hæc sacra 
accessisse dixerim. 
« Cui tu Parca tuo semel 
» Vitæ finieris staminé terminum, 
» Ilium non pielas sua 
» Luci restituet, non genus inclytum 
» Plalona illacrymabilem 
» Curvabit; trepldo parla nec ambitu 
» Vulgi gloria nobilis, 
» Quod gentes tumidas Marte subegerit, 
» Damnalum redimet caput. 
» Sed qui Piëriis dedilus artibus 
» Curas mente agitat sacras , 
» Hune æterna virum fama vetat jnori. 
1 Me tristes querimoniæ 
» Diffindunt miseris, beu! miserum modis. 
» Pectusque examinant mibi. 
» Et jam pene mei corporis umbra sum. 
» O ! mortalibus invidum 
» Numen, quæ parili lege Nécessitas 
» Summos carpis et infimos, 
» Injecturamanum, si liceat Jovi! 
» Totum flagitii hoc tui est, 
» Quod lenta excrurior sollicitudine. 
» Sublato ad Superos pâtre, 
» Quod vivus morior, nam morior, tuum est. » 
