QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. 
1 77 
lamia, Epigrammata quædam recepit Grutenxs, tom. IV, Del. 
pag. 546—'562. Sed titulos oraisit, quo fit ut intellectu sint 
difficiliora. In paucis tamen adjecit, ut in Carminé ad Regi- 
nam Anglorum, ex quo de cæteris tuto statuere possumus. 
« Elizabetlia caput regni columenque Britanni, 
» Te quibus in cœlum laudibus usque feram? 
» Principe qua nostro nihil est auguslius ævo, 
» Quaque capax , doctum nil magis orbis habet ; 
» Quam Cbaris Arabrosiæ pavit lepidissima succis, 
» Quam fovit gremio docta Minerva sno ; 
» Nectareis cui blanda favis os suada rigavit, 
» Quæ simul et linguam finxit et ingenium ; 
» Quseque, quod est rarum, calles idiomata linguse 
» Plurima, principibus non bene nota xiris. 
» Argolicam, Latiam, Tbuscasque et Iberida præter, 
» Tam bene quam Galli, G^llica verba sonas. » 
Atque illud est unum ex melioribus. Itaque dicere nihil 
attinet, qualis Utenhovius in aliis mihi esse yideatur. 
BACHERIUS (PETRUS), 
GANDAVENSIS. 
Bacherius fuit ordinis Dominicani et Sweertio judice, poëta 
elegans et dulcis, Ecclesiastes eximius, ingenio excellens , 
Græce et Latine doctus. Ego quoties hominem illorum tem- 
porum græce doctum fuisse comperi, hoc majore laude ilium 
esse dignum censeo , quo propius a sæculo abesset, quo 
proverbii instar celebraretur : Grœca sunt , non leguntur. 
Bacherius xnulta scripsit ad religionis conti’oversias pertinen- 
tia. Poëtica recenset Sweertius, Tumultum Panicum, sive Bel- 
a3 
N. 1 56 1 
m. 1601 
