VIT À BELGÀ11UM 
184 
Lampsonio non deest enuntiandi, quæ velit, facilitas quæ- 
dam; sed castigatum dicendi genus non uno loco requiras. 
Est Epigramma Jani Dousæ filii. pag. 192, ad Dom. Lamp- 
sonium, in quo eum eximie tanquam pictorem et poëtam 
laudat. 
* At quis te melior limam liis aut addere lumen ? 
» Qui lima es vatum, lumen et artificum. » 
Franciscum ilium Florum valde laudat 1 . 1 . Vulcanius. In 
ejusdem fortunam, debili manu depictam, est elegans Epi¬ 
gramma B. Bauhusii, pag. 3 ï. Gruterus, tom. III, Del. 
pag. 43, sqq. tabulam Lampsonii reddidit, addito ejusdem 
Carminé Lyrico, de binis potatoribus, qui Deo impurissimis 
conviciis lacessito, misera morte perierunt. Horum alter eo, 
quo sedebat, loco, repente in saxum diriguit, eumque 
« Conata quantum vis valuit virûm 
» Conata equorum (nam tria junxerant 
» Yalentium quamvis equorum 
» Colla) loco nequiit movere. » 
Fieri potest ut vera sint quæ Lampsonius narravit, gra- 
via et elegantia non sunt. 
HELIUS (ARNOLDUS), 
MIDDELBURGENSIS. 
Lusit poëmata varia, excusa Norimbergæ in 8 T8 Hoc tan¬ 
tum de Helio Sweertius et Foppens. Grut. tom. II, Del. 
pag. n 3 a —r 11 34 - pauca delibavit ex Helio. In his Odam 
de Nicolao Reufnero, comité Palatino creato.Dum tu, inquit, 
tam præclare de historia patriæ tuæ mereris, 
