*94 
V 1 TA BELGARUM 
N.i58o, 
m. 1606. 
PUTSCHIUS (HELTAS) 
ANTVERPIENSIS. 
Putschius jam decimum et quartum agebat annum, ante- 
quam Litteras Latinas disceret. Sed erat ingenio tam docili, 
et diligentia tam assidua, ut parentum cunctationem mira 
celeritate corrigeret. In Academia Leidensi doctissimis pro- 
fëssoribus carus vixit, ibique juvenis admodum Sallustium 
edidit. Leida relicta, Jenæ, Lipsiæ et Heidelbergæ, strenuam 
litteris operam navare perrexit, suique ingentem exspecta- 
tionem movit quam immatura morte esse ereptam omnes 
eruditi vehementer dolebant. Conradus Ritterhusius funebri 
eum oratione laudavit, qua usus est Adamus in enarranda 
illius vita p. 4^7 sqq. Scripsit Elegias et alia Carmina. Ele- 
giis præcipue delectabatur, et judice Rittershusio, venusta, 
eruditaque scribendi facilitate in iis potissimum valebat. 
Putschii Carmina a me non aliter visa sunt, nisi parva eorum 
pars in Del. Grut. Tom. III, p. 84 1 — 855 . Sed reliqua iis 
metiens, Rittershusio plane adjicio. Spirant præterea tenerum 
animi misericordis sensurn, isque in primis elucet in obitu 
fratris, qui homini non duro lacrymas ejiciat. Mortuus est 
ille in Zelandia, quo eum habitatum concessisse valde que- 
ritur Putschius, pag. 846 ’. 
0 Usque adeo Geniusve loci, aut urbs ipsa placebat, 
» Ut tibi vel patria dulcior ilia foret. 
» Wec poterat febris sævique injuria morbi, 
» Abstrahere a caris languida membra locis. 
» Won mater loties quæ le indignala venire 
» Hinc Stadam missis jussit epistoliis. 
» Et monitor tibi sæpe fui, fratresque fuerunt, 
