a-a 2 
V 1 TA BELGARUM 
amici olim sui adeo illuderet. Baudius a. 1610, uxorem morte 
amiserat. Hoc ille damnum tanta constantia tulit, ut dolorem 
simul cum uxore sepeliret, brevique de altéra conditione, 
sed lautiore, cogitaret ; quod tamen ei minus ex voto cessit. 
Epistola et Carmina a Baudio et amxcis ea de re liberius 
scripta, Scriverius collegit, alia de amore et conjugio, Per- 
vigilium etiam Veneris adjecit, eamque farraginem in lucem 
emisit a. i 638 ; quem librurn esse rarum, et mereri, ut 
rarior etiam esset, scribit Paquot., T. VIII. Mém. p. 4 o 3 . 
VULCANIUS (BONAVENTURA), 
BRUGENSIS. 
Qui egrêgiam orationem Pétri Cunæi in Bonayenturam 
Vulcanium, tum recens mortuum, legerit, Vulcanium amet 
necesse est, cum ob egregias animi virtutes, tum insignem 
in vario literarum genere doctrinam. Ab hac ille doctrina 
rem poëticam non segregavit. Testimonio sunt Callimachi 
Hymni et Epigrammata, Mosschi et Bionis Idyllia, quæ La- 
tino Carminé reddidit, et alia partim édita, partim in Biblio- 
theca Leidensi latentia, cui moriens libros MSS. testa- 
mento donavit. Pater Vulcanii erat Pensionarius Brugensis : 
ipse fundamentis doctrinæ Gandavi et Lovanii positis, ado- 
lescens in Hispaniam profectus, undecim annos Cardinali 
Mendozæ fuit ab epistolis , et curam Bibliothecæ gessit. 
Deinde Gymnasio Antverpiensi præf'uit, unde ad Acade- 
miam Leydensem vocatus, literas ibi Grsecas per annos 
triginta et duos docuit. Sweertius vel potius typotheta 
erravit, dicens Vulcanium obiisse A°. 16x0. Nec habuit 
