VITA BELGARUM 
'Ï2 6 
amari allusione excepta. Est ea quidem antiquioris temporis ; 
constat quippe Cornificium Rhetorem jam usurpasse « aman 
» dulce est, dummodo nihil insit amari » sed huic quidem 
loco non consentanea est : cseterum nihil de Saxone reperio. 
VRIENTIUS (MAXAEMILIANUS), 
GANDAYENSIS. 
Suam ipse vitam in Elegia quadam descripsit, unde ap- 
paret eum in aula Principis Yerani in Zandenburgo esse 
natum, et, Lovanii Philosophice, Parisiis Jurisprudentise data 
opéra, Italiam et Yenetam regionem peragrasse,atque inde 
in patriam reducem, Gandæ rerum suarum sedem fixisse. 
Fuit magistratui Gandavensi ab actis. Scripsit varia poëmata, 
ut Epigrammata, Elegias, sacra et panegyrica, multis Sweertii 
et Foppensii laudibus celebrata. Epigrammata Del. tom. IV, 
pag. 476 — 546 inseruit Gruterus. Epigramma unum alte- 
rumve scribere est cujusvis non poëtse mali, sed Epigrammatum 
libros, paucissimorum, imo, horum tantum, qui facetiis 
istis nati sunt. Epigrammata referunt scintillas, quæ ingenio 
libero et amoeno sponte exsiliunt, claraque luce oculos 
legentium pascunt. Eædem frustra multa vi et sudore ex- 
torquentur, non magis quam aqua ex pumice. Ita in Vrientio 
mihi displicent variæ ad nominum significationem allusiones, 
anagrammata, voces minus Latinæ, alia, quibus supplere 
coguntur, îllud quod de nativa urbamtate deest, omnes, 
qui Epigrammata numerant magis quam pondérant. Numeri 
certe augendi causa taie est in Tacitum pag. 599. 
« Rodis me tacite, tacite me carpis, aperte 
» Avridcs, palpas, dissimulas, simulas. 
