VITA BELGARUM 
a 3 a 
antique quam cogitabat. Omnia in Lipsio jam puero abunde 
erant, quæ magnos homines formant, memoria, judicium, 
industria, alia, quæ vulgo optantur inagis quam possidentur. 
Itaque inter istas artes ingenium illius brevi adolevit. Annos 
agens viginti et quatuor, variarum lectionum libros edidit, 
dedicatos Cardinali Granvellano, cui aliquandiu fuit ab 
epistolis Latinis. Roma relieta, ac parte Germaniæ perlus- 
trata, annum in Academia Jenensi docuit, deinde tredecim 
annos Leidensem ornavit, unde se religionis causa expedivit, 
et Lovaniensi novam gloriam conciliavit. Quanti honores 
et opes ad hominem modestissimum et nihil petentem ve- 
nerint, non latet. Hæc fere æquabant existimationem, qua 
eum omnes doctrinæ causa prosequebantur. Et vero im- 
mensa fuit ista doctrina, in litteris præcipue Latinis : nam 
in Græcis famæ minus respondebat. Credo, quod eas minus 
amaret aut coleret, dicere etiam ausus, erudito décoras 
esse, necessarias non item. Quam opinionem valde repre- 
hendit Rubnkenius in Elogio Hemsterhusii pag. 44 - Gruterus 
tom. III, Del. pag. 3 oa—- 368 , miscellanea ex Carminibus 
Lipsianis collegit, quæ mihi adeo placent, ut in præstan- 
tissimis eum poëtis habendum esse existimarem, nisi crebrius 
cum Ennio, Plauto, et Lucretio quam Virgilio, Tibullo et 
Ovidio loqueretur. Habent obsoleta ilia interdum gratiam 
et vim, si in ea incidas, si quæras, minus, pag. 3 n. Deum 
precatur, ut sibi in morbo gravissimo constantiam tribuat 
« Cui mare, cui tellus famulatur et ignea cceli 
« Sidéra : quem raetuunt mortalia secla animantum , 
« Aime Deus, sine quo dias in luminis oras 
» Nil venit, et sine quo nil exit luminis oras : 
« Adspice me, quem languor habet, quem tabida vexât 
« Febris, et exiguam suadet sperare salutem. 
, « Annue, ne pariter cum corpore mens brutescat. 
