QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. a/|f 
« Gallica gens nuper scenalibus edere ludis 
» Ausa fuit, Flandros cordis habere nihil. 
» Et fit ob id Flandri chirurgiea sectio, nec cor 
» Repperit, hinc Flander fabula totus erat. 
» Commola bis Nemesis, quid Galli plauditis? inquit, 
» Restât adliuc Flandro fabula agenda sua. 
» Parva mora est; sine corde viri quingenta animosi 
» Corpora Gallorum et mille dedere neci. 
» Europæ imperium æterno id testabilur sevo. 
» I Galle! et Flandris nunç cor habere nega. » 
Alia pauca recepit Grut. in Tom. IY, Del. p. 454 —455 , 
quæ non magni facio. — 
MARCILIUS (THEODORUS) 
ARNHEMIENSIS. 
N. i 5 ,' ( 8 , 
m. 1617. 
Pater Marcilii, unus ex magistratu Arnliemiensi, filium 
mature Daventriam misit, ubi Joannes Noyiomagus, rector 
Scholæ Latinæ, felicem cupidumque discendi adolescentulum 
præclare adjuvit. Mox Lovanii, deinde Luletiæ , in. discendo 
pergens, brevi docere ipse coepit, tanta quideni doctrinæ 
laude, et ea auditorum frequentia, ut parum sibi profe- 
cisse videretur, qui Marcilii disciplina caruisset. Plurima 
Parisiis collegia erant præceptorum, quæ Marcilium sibi 
vindicare conabantur. Horum ilLe multa aliquamdiu illus- 
travit, donec Henricus IV, mortuo Passeratio, eum Pro- 
fessorem regium constituit, ut litteras elegantiores, inprimis 
Latinas doceret. Elucebat moribus. laudatissimis, et sumraa 
erga pauperes beneficentia et liberalitate. Poëmata Marcilii 
sunt Lusus de Nemine Paris, 1 586 ; Aurea Pythagoreorum 
