YITA BELGÀRUM 
• a5/i 
porro Rutgersii opéra, in tribus ad patriam suara legatio- 
nibus, adeo probata est, ut eum aureo torque non exigui 
ponderis ornatum, in ordinem Suecicæ nobilitatis cooptaret. 
Ab eo inde tempore in amicitia et legatione regis permansit, 
suscepta ilia in varias regiones, ac tandem iterum in patriam, 
ut Hagæ-Comiîum ea saltem quiete frueretur, quæ in vitam 
legati cadere possit, quam ei non contigisse magis diutur- 
nam, literarum causa vehementer dolemus. Rutgersii Poë- 
mata sparsa in unurn collegit N. Heinsius, suisque ipsius 
inseruit a pagina 3 i7 ad 353 . Unum prseterea ineditum 
dédit Santenius Del. Poët. pag. 35 g. In albo Casparis Kins- 
chotii. 
« Me quoque , Rinsclioti, cupis, liac regione videri? 
» Da veniam; melius dissimulare foret. 
» Sit tamen, ut mandas : quis pauca negaverit illi, 
» Omnia cœlestes cui tribuere Dei? ■> 
Heinsius in Præf. pag. 3 10, significat Rutgersium non ex 
professo quidem nec frequentem Carmina scribere, ex pâm¬ 
as tamen pagellis amœnum hominis et versatile ingenium, 
cuique nihil non féliciter cedebat, agnosci. Heinsius hæc 
scribens non dici potest mémorisé Rutgersianæ nimium tri- 
buisse. Ego in Carminé ad G. J. Vossium, Rutgersii pise- 
ceptorem, cum divinam illam magnorum hominum pietatem, 
tum Poëticam dexteritatem laudo, et tota mente amplector, 
pag. 3 ag. 
« O cai dèbemus, quem nunc præstamus amorem 
» Pieridum sacris, Principibusque fidem. 
» Cujus in ingenio posuit sapientia sedem, 
» Et junxit comités ex Helicone Deas. 
». Qui quidquid veteres, quidquid docuere minores 
» Compositum sancto pectore solus babes. 
» Accedit probitas, et nescia fallere virtus, 
» Et mores, sed quos sæcula rara ferant. 
