VIT A BELGARUM 
284 
autem et Latinæ orationis puritate omnibus in Belgio æqualibus 
longe antecelluit. Rei poëticæ minorem operam dédit « Poëta,. 
inquit Epist. p. i 35 , non sum, nec ut essem, mea referre 
putavi. — » Et tamen in eadem ad Amamam epistola, epita- 
phium distichon Drusio præceptori suo composuit, quo 
se ipse pene redarguit. 
« Ossa tibi exiguus turaulus tegit, inclyte Drusi! 
» Non aliud credo Frisia majus habet. » 
In altéra epistola p. 366 , de facultate poëtica festive, ut 
solet jocatur. « Ego nefas non puto, Poëtain non esse, sed 
cum non sis velle tamen versus scribere, dementiam nunc 
putem. Hac in re ætas me mea sapientiorem fecit. » Antea 
tamen hæc sacra interdum faciebat. Quorum reliquias a Gru- 
tero non esse receptas miror. Sed recepit Santenius in Del. 
Poët. pag. 37, sqq. Bronckhorstii commentarium in régulas 
juris ita laudat. 
« Perfuncte quondam laudibus cunctis senex 
» Privaque felix luce claritudinis, 
» Tu cui senecla portus haud ingloriæ 
» Poterat quielis esse: quæ cupido te, 
» Quis tantus ardor mente concita rapit, 
» Tôt ut subinde grandiora industriæ 
» Monumenta vulges usibus mortalium? 
> Sic nempe res est, dia mentis indoles, 
» Quanto propinquat ultimus ’dies magis, 
» Cognata cum jam visitabit sidéra, 
» Deoque conjungetur et cœlo suo; 
» Hoc plura tentât, quse suis natalibus 
» Condigna crédit. Summa virtus hæc Dei est, 
» Se publicare mundo. Is est par numini 
» Qui plurimum auget seculi sui bona , 
» Prodestque cunctis. Petitur hac ccelum via. » 
Alia Cunæi sunt in Enantiophanis ejusdem Bronckhorstii, 
in Sulpitio Drusii, in Historicis Greecis Vossii et alibi. — 
