QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. 
295 
HÜGENIÜS (GONSTANTINUS CONST. FIL.). w. 
1641, 
m. 
Hic admodum adolescens Constantino patri, qui tum 
principe Frederico Henrico ab interioribus consiliis erat, 
adjutor datus est. A Musis non fuisse alienum, pater his 
yersibus in Carminé de vita propria ostendit, lib. II, vs. 5 n. 
«-«-cum libitum est felice Minerva 
» Et Musas colit, et cujus non tædeat ipsam 
» Biibilin, obtinet a Musis Epigramma Latinis. » 
Ejusdem in hoc genere sæpe laudavit facultatem C. Bar- 
iæus in Epist. ut pag. 83 o, 835 . « Facile tibi esset brevi Epi- 
» graminate alludere ad obsidionem brevi tempore perac- 
» tam. » Horum ego Epigrammatum yidi nullum. Sed exstant 
duo Hugenii Carmina in Adoptivis N. Heinsii, pag. 55 — 58 . 
Quorum hoc est in mortem Francisci van AErssens, qui in 
Mari Zelandico naufragio perierat, ad Nicolaum Heinsium. 
« Accipe diîecti fatum crudele sodalis, 
» Et fletus , Heinsi , fletibus adde meis : 
» Ærssenius toto rediens vagus orbe viator, 
» Fatales Menapûm naufragus hausit aquas. 
» Exanimem nostris vix tandem impegit arenis, 
» Lassa fatigati cum stetit ira maris. 
» Et visa est dubitasse diu num redderet orbo, 
» Reddere quum læto debuit unda patri. 
» Relliquiasque suæ tantum non abstulit urnæ, 
» Quam sero juvenem sors miserata meum ! 
» Proh dolor ! infausti cui sideris ira negavit 
» Viveret in patria, vel moreretur, humo. 
» Quantillum fati post funera munus iniqui est, 
* Pars fieri glebæ , terra Batava, tuæ ! » 
