3o6 
VIT À BELGARUM 
dentiæ opéra navata, juvenis admodum in comitatu Olden- 
barneveldii Parisios profectus , regem salutavit, a quo hu- 
maniter exceptas, et insigni dono ornatus est. Summos in 
jurisprudentia honores adeptus, in foris et causis adeo eluxit, 
ut brevi Pensionarius Roterodamensis crearetur. Ea erat tem- 
porum diffîcultas, ut in civili discordia nemini fere medio 
esse liceret. Grotius libertatis et in civitate, et in relligione 
amantissimus, ab inimicis et obtrectatoribus, qui tanto viro 
deesse non poterant, labefactatus est. Itaque in carcerem 
Lupesteinium conjiciebatur , neque in menses aliquot nec 
annos, sed in omnem vitam. Pœnæ taxnen atrocitatem elusit 
provida mens uxoï'is , Mariæ Reigersbergiæ, cujus arte pro 
libris, a suis ipse custodibus in area e carcere elatus , in- 
columis in Galliam evasit. Ab eo inde tempore plerumque in 
exilio vixit ; sed carus et honoratus regibus et principibus, 
cum in Gallia, tum in Suecia, pro qua, nomme Christinæ 
legationem etiam obiit. Sed Suecicorum magnatum suscepta 
invidia, qui pati non poterant hominem peregrinum tanti 
lieri, in patriam redire cupiit. Morte enim Mauritii et aliorum, 
multum de acerbitate pristini temporis detractum erat. Coorta 
autem tempestate Rostochium delatus, diem obiit supremum. 
Corpus ejus Delphos translatum, deinde diu jacuit ignora- 
tum, donec A°. 1777, stirpis Grotianæ posteri, ossibus illius 
monumentum ex marmore superstruxerunt. Hoc monumen- 
tum his versibus ornavit Burmannus Secundus : 
« Prodigium Europæ , Batavi Stupor unicus orbis, 
» Naluræ augustum se superantis opus ; 
» Cui peperit Libani lectas de vertice cedros 
» Adsertus veræ relligionis honos ; 
s Quem lauru Mavors, Pallas decoravit oliva, 
» Quum bello et paci publica jura daret : 
» Grotius bic situs est, tumulo diseedite, quos non 
p Musarum et patrise sanctus adurit amor. » 
