3io 
VIT À BELGARUM 
» Ceu nostro, stabilemque gradum nulante carina 
» Figimus , ac patriam mediis agnoscimus undis. » 
Quo quid efficacius , quid magis ad rem dici aut fingi 
potest? Ego, si hæc Hollando recitarem, quæ de gente salo 
innata dicit Grotius, quoties ille eadem revocaret? Et pro- 
fecto magna vis est temporum in poësin, et magna in utram- 
que partem ; ut qui in florenti republica rebus civium suorum, 
fortiter gestis interfuerunt , harum magnitudine quasi igné 
quodam corripiantur ; qui vero in deformata, oppressa, 
seu nulla republica vixerunt, his præsens atque viva desit 
materia, in qua exsurgere atque exsultare possit oratio. His 
delitescendum est in umbra virtutis avitæ. De Epigramma- 
tis, Tragœdiis, aliisque Grotii Carminibus dicere nihil adtinet. 
Quidquid ille attigit, sui semper similis, nusquam a se desci- 
vit. Roscios appellabant Romani, qui in suo quique genere 
excellebant. Eosdem si Hollandi appellent Grotios, nemo ini¬ 
que fëret : majori certe jure facient. Sed si Grotius merito 
cum summis est comparandus in iis Carminibus, quæ ab 
ipso sunt excogitata et facta , in aliis quæ ex Græco sermone 
transtulit, nemo cum Grotio est comparandus. Hanc illius 
felicitatem jam laudavit Rutgersius in notis ad Horatium, 
pag. 43 , et Boeder. Bibl. Critica pag. 11 5 . Sed omnium admi- 
ratio vertit in stuporem, quum Hieron. Bosschius Antholo- 
giam Græcam, a Grotio Latine versam edidisset. Vid. Lennep. 
in laudatione Bosschii pag. 43 , et Const. Crassus in dispu- 
tatione pro Linguæ Latinæ usu pag. i 3 . Ea quæ adhuc scripsi, 
lectione repetens, video me Grotium laudasse magis quam 
Carmina ipsius ad judicium revocasse. Si qui sint, quibus 
hæc ratio displiceat, illi animum suum ad eandem rem ap- 
pellant, et experiendo cognoscent, quam difficile sit de Gro¬ 
tio scribenti, magis judicare quam laudare. Qui vero ex binis 
