QUI LATINÀ CARMIN A. SCRIPSERUNT. 
3 i 7 
poëta evasisset; ad Claudianum vero, Lucanum et Statium 
se contulit, quorum illi exemplum ignis fuit in igné. Neque 
istum Barlæi tumorem Constantino Hugenio placuisse, appa- 
ret ex Mom. Desultor. pag. 327. 
Tumori alterum fere yitium accedere solet, quo nec ipse 
Barlæus caruit. Affectant scilicet isti poëtæ acres et ardentes 
sententias, factas ut argutia quadam vehementer moveant. 
Nec vero diffiteor magnam vim esse sententiarum, quæ con~ 
cisæ et in brévia, sibique opposita membra distinctæ sunt. 
Sed crebro earum usu omnem aciem obtundunt, fiunt 
uniformes, et similitudine et repetitione pariunt fastidium. 
Barlæi Carmina sæpius édita sunt; sed quartum et auctiora 
Amst. i 645 . II, Tom. i2 mo . Horum prior continet Heroica, 
posterior Elegias et Miscellanea. Nobilissima est Panegyris in 
Cardinalem Armandum Richelium, qua Barlæus et litteras 
humanissimas et grandem pecuniæ summam a Richelio con- 
secutus est. Unam Râchelii Epistolam edidit Baxdæus in Tom. I, 
Heroicorum, alterum Colomesius post epistolas S. Clementis 
Lond. i 6 q 5 , pag. 221 ; quam Mæcenatum humanitatem libe- 
ralitatemque nos litteris humanioribus judicamus esse utilem 
et fructuosam, adeo ut indignum sit et Barlæo et Richelio, 
quod Menkenius in charlataneria sua, opéré inepto, hujus 
rei mentionem fecerit. Barlæus in Panegyri Richeliana nulli 
laudi pepercit, et omnia ingenii vêla pandens, mare semper 
altius altiusque ursit. Incipit pag. 127. 
« Hactenus Àuriaci laudes et bella potentis 
» In Batavis Belgæ cecini, patriæque labores 
» Et pngnas laurosque meæ , tôt subruta flammis 
» Mœnia, concussasque animis audacibus arces; 
» Nunc procul occiduo partos sub sole triumphos, 
* Nunc et in Aurorae thalamis, spoliataque ditis 
