QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. 
319 
Romanæ majeslatis erat victis parcere, superbos debellare, 
et hanc illi in Carminibus suis imitabantur; nisi in singulari 
certamine sarcasmo uterentur. Nec in Barlæo bene conve- 
uiunt Albion moriens et mœsta, déplorât. Pag. i5i, Regem 
Galliæ alloquitur, ut Richelium amare pergat. 
«-Richeli mirare laboi'em, 
» Et salva tantum Rex majestate parentum, 
» Et sacrum venerare caput. Vacat ilia senectus 
» Tota tibi. Canis robur tibi sumis ab istis, 
» Et macies hæc ipsa tuæ sors læta tiai'æ est. » 
Majorem sibi in quantitate nominum propriorum nonnulli 
sumunt libertatem. Ita Barlæus, pag. 128 utitur Macëdo, 
quamvis non sine exemplo,et 1.39. Phocion. Equidem in his 
linguæ cujusque proprietatem esse servandam judico. Alia 
res est in terminatione. Bene monet Cluverius ad Claudianum 
Bell. Geldon. 91, non nisi magna exempla esse sequenda, 
eaque parce imitanda, si a communi ratione deflectere velis. 
Claudianus ibi scripserat Syphacem : si tamen locus sanus sit. 
Auribus enim Romanis vix tolerandum censeo, seque minus 
atque Epictëtus et Euphrâtes, de qua pronuntiatione lepidum 
est Broukhusii Epigramma p. 35 a. Ita nec ad linguæ proprie¬ 
tatem attenderunt, qui Pausilÿpum dixei’int : nam prima in 
Græcis producitur. Vid. d’Orville ad Charit. Tom. II, 
pag. 358 . Yidemus igitur nimiam ardoris vehementiam Bar¬ 
læo nocuisse : sed in Elegiis est magis sedatus et placidus, et 
hominum more loquitur ; utLib. II, pag. 81, in anum nubere 
parantem. 
« Ecquid adhuc tenero petulans illudis amori, 
» Et Paphio tentas bella movere Deo? 
» Oscula poscis anus, legesque invertis amantum, 
.. Et cupis exemplo nubere monstra tuo. 
’> Duceris in mosstum, gressu titubante, eubile, 
» Sponsaque fis, nunquam quæ potes esse parens. » 
