QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. 3aS 
amplificare cessayit. Ita in nova Poëmatum suorum editione, 
quam in lucem emisit Amst. 1666 apud Elzevirium, Carmi- 
num quædam specimina dédit, composita a Jano Rutgersio 
et Caspare Kinschotio, a quibus nihil adhuc, uno fasci- 
culo conjunctum, prodierat. Kinschotium fratris instar ama- 
bat. Kinschotius Heinsium non minus carum habebat. Posita 
erat ista amicitia in morum studiorumque similitudine. Libet 
mihi verbis Heinsii declarare quis et qualis Kinschotius fue- 
rit. « Kinschotius, inquit in dedicatione Carminum Adopti- 
» vorum , pag. 6 , longe cultissimus eruditissimusque juvenis, 
» quem nos Batavi litterato orbi in paucis imputare pote» 
» ramus, nisi funere præcoci, mediæ inter annum vicesimum 
» tricesimumque ætatis elatus esset incredibili meo cura do- 
» lore. Et pag. 10 \, Kinschotii, popularibus suis noti, et 
» exterorum multis, præsertim qui interfuerunt comitiis Mo- 
« nasteriensibus ad communem Europæ pacem concilian- 
» dam, quibus interfuit et ipse in Batavorum legatorum 
» comitatu, plurimis etiam illustri illo ex cœtu ob præcla- 
» ras animi, ingeniique dotes gratus et acceptus, quorum 
» etiamnum aliqui in utraque Hesperia Galliarumque re- 
t > gno vivi supersunt conspicui dignitatibus summis. » Ex 
eadem præfatione discimus Kinschotium morti proximum 
jussisse Poëmata sua comburi; sed jam nonnulla sparsim édita 
in hominum manibus erant. Itaque amico cuidam negotium 
commisit, ut eorum delectum faceret ad eam rationem quam 
ipse huic præscripsit. Mortuus est Kinschotius A°. i65o, et 
Carmina illius, demum prodierunt A 0 . i6’85, curante Jacobo 
Gronovio, qui Carminé ad lectorem præfatus est, ex quo 
apparet non injustam esse Broukhusii reprehensionem ad 
Propert. Lib. IX, 61 . Ea digesta sunt in libros, quorum 
primus sacra et pia, secundus Elegias et Eclogas, tertius 
