yITÀ BELGARUM 
3a6 
res gestas, quartus Miscellanea continet. Antequam transea- 
mus ad censuram Carminum Kinschotianorum, non alie- 
num est referre quale Grævii de iis fuerit judicium. Is in 
Epistola ad Petrum Francium a Fabricio édita pag. 49 $ i 
cc Hoc unum, inquit, miror, inter præstantiores Poëtas Bel- 
» gicos a te referri Scriverium, qui sane durior, et omitti 
» Kinschotium, qui non modo Scriverio, sed multis aliis est 
» præferendus, præsertim si ætatem, qua obiit, respicias. » 
Cfr. Klefek Bibl. Erud. Præc. pag. 187. Sed Francius ipse 
egregius Poëta, erat acutissimus in notandis Poëtarum ge- 
neribus. Itaque, quo tempore hanc ad Grævium scripsit 
epistolam, aut Kinschotii Carmina nonlegerat, aut illorum 
in mentem ipsi non veniebat. Postea certe Kinschotium et 
legit, et variis observationibus illustravit, quod exemplum 
ad P. Burmannum pervenit, quem vide ad Lotich. pag. 146. 
In libro primo legimus Carmen Kinschotii in obitum pa- 
rentis, monumentum juvenis, qui cum insigni pietate ex- 
cellentem Poësios Latinæ facultatem conjungat. Ex itinere 
rediens et nihil taie suspicans, patrem morti vicinum repe- 
rit, pag. i4 — i 5 . 
« Ut licuit fari, suspiria pectore ab imo 
» Longa trahens : sic me, genitor carissime, dixi 
» Excipis ? lisec discedenti promissa dedisli ? 
» Ecqua mei tibi cura super ? men’ optime rerum, 
» Novisti ? mens an pariter cum voce recessit ? 
» Affectus da signa tui. Nihil ille moratur, 
» Viribus enixus totis educere vocem, 
» Quæ tamen ut summis excepta est denique 1 abris, 
» Imperfecla fuit, tenuique in murmure tandem 
» Desiit. Accedo propius, carique parentis 
» Excipiens fugientem animam , super oscula figo. 
» Ille velut potuit moi reddidit oscula nato, 
» Inde manum junxi, junctam premit arctius ille. >> 
