QUI LATINA CARMINA SCR1PSERUNT. 
327 
Principem Arausiacum, infantem mortuum, conventu ma- 
jorum suorum solatur, pag. 20. 
■ » Stat patria moriens pro libertate Wilhelmus, 
» Opprobrium populis, Maure cruente! tuis; 
» Mauriciusque ingens ferratum indutus amictum, 
>. Qualem in Pleumosiis horruit bostis agris. » 
Qualis luctus deberetur Manibus Henrici Nassavn , Fri— 
siam docet, pag. 21. 
» Nec tamen imbelli déplorés funera questu, 
» Adspergi lacrymis nobilis urna negat. 
» Errât adhuc, et multa tui Ducis umbra vagatur. 
» Martia gens, vestram flagitat ilia manum. 
» Placet Nassavios hostilis Iberia Mânes, 
» Officii certe summa sit ilia tui. » 
Similiter IN. Heins. Carm. pag. 63 , Mânes TYompianos san¬ 
guine Britanno esse placandos judicabat. 
» Si fletu tamen urna sinit se tanta rigari. 
» Nobiliora cruor justa Britannus erunt. 
» Has ille inferias regalibus obtulit umbris : 
» Has cineri lacrymas exigit ille suo. 
» Victima quid cessai ? jugulis incumbe nefandis. 
» Ense parentandum, patria mœsta, duci est. » 
Est autem Kinschotius in omni Carminum genere fàcilis 
cultus et ingenuus, præcipue in Elegiaco. Elegiæ in quibus 
cum Heinsio esse cupit, et Leydam obsessam liberatamque 
célébrât,longesunt præclarissimæ. Amico in Galliam abeunti, 
omnia in mari tuta precatur, pag. 45. 
« Neptunus volucres agitet per cœrula currus, 
» Frenaque laxatis spmnea solvat aquis. 
» In pelago ludat niveis Galatea lacertis, 
» Sæva cavo Triton mitiget ære fréta. 
