338 
VIT A BELGARUM 
N. i 5 9 6, 
m. i653. 
Lib. III. Eleg. III, lacrymans stat juxta crucem, et 
« Gralia at hæc cœco ne décidât immemor ævo , 
» Diva cruci incidit nobile pignus , Amo. 
M Si breve noiuen s Amo f sed non brevis ardor ainoris. 
» Quisquis amat numen, flammea sæcla trahit. 
» Jam lego facundo victurum in cortice nomen , 
« Arbor ut hæc crescit, crescct alumnus amor. 
» Quoque magis viridi veterascet adulta senecta, 
» Hoc mage amoris ovans hic juvenescet honos. » 
Sed jam satis dedimus, unde tuto colligamus, Cabillavio 
nec superbissimum fuisse aurium judicium, nec sensum vere 
Poëtieum , qualem in Hermanno , Hugone , Torrentio, aliis- 
que in simili argumento yersatis suspicimus. Longe diversum 
est Paquoti judicium. Hic nempe 1 . 1 . pag. 229, in omnibus 
Cabillavii Carminibus multum salis, ingenii , acuminis et 
elegantiæ invenit. Hoc tantum yaluit, ut mihi diffidere coepe- 
rim. Nam 
* . quis tam cernit acutum 
» Quam aut aquila , aut serpens Epidaurius P » 
lgitur quæsivi, sed re infecta a labore redii, nullam earum 
virtutum reperiens, quas Paquotius ubique conspexit. 
- ■ — iï Wi -. - 
HOSSGHIUS (SIDRONIUS), 
MARCREMIENSIS. 
Ea hominum vita, quæ tota in relligionis literarumque 
studio est consumpta, parum, aut nihil habere solet, quod 
rerum novitate lectores movere possit. Ita Hosschius, genere 
natus pastoricio, quod lubens ipse commemorabat, quasi eo 
