QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. 
343 
« Me certe tua Musa sui dulcedine cantus 
» Abripit, et memorem non sinit esse mei. 
» Sæpe fui, seu vaticinans , aliéna locutus, 
a Et fuit abrepti Carmen in ore tuum. 
» Sæpe locuturus diuturna silentia feci, 
» Aut rupit medios lingua retenta sonos. 
» Mens abit et subito taeitum mirantur amici. 
» Me rapiunt numeri, cycne canore, tui. 
» Sive jubés in Threïcium, capere arma tyrannum; 
» Pæne minax digitis sumitur hasta meis. 
» Sive super nubes sublimis et ælhera tendis, 
» Ipse levi videor nube repente vehi. » sqq. 
Hæc Elegia summopere placuit Borrichio de Poëtis, p. i43; 
Et Paquot., Mëm. tom. II, pag. y 3 . 
Quod de varietate, qua vitæ humanæ cursum conscripsit, 
diximus, idem dictum esto de Christo patiente et lacrymis 
S. Pétri. Très Elegiæ, commilitones amantes appellatæ, tam 
tristi quam vero amoris indicio dignæ sunt. Scripsit eas ro- 
gante Leopoldo Gulielmo, Archiduce Austriæ, cujus pueros 
cubiculai ios biennium docuit. Joannes scilicet Laurentius, mi¬ 
les Hispanus, in oppugnatione Capellæ ceciderat. Franciscus 
de Solis, Laurentii amicus, ægre a suis retentus, ne in certam 
inortem irrueret, ut amici corpus ex mediis hostibus extra- 
heret, postero die factis mduciis, in complexu truncati ca- 
daveris solo desiderio expiravit. Postquam Franciscus in cor- 
pore Laurentii miserrimas querelas, pag. 226 , 
« Fuderat : exanimesque iterum collapsus in artus 
» Ingemit, et magno victus amore jacet. 
» Credebant socii solito torpere dolore : 
» Adspiciunt oculos, oraque : funus erat. 
» Explorant digitis artus : invaserat artus 
» Frigus, et in toto corpore pallor erat. 
» Fracti oculi, languet cervix, humeroque recumbit, 
» Nec vox nec tacito spiritus ore venit. » 
