QUI LATIN A CARMINA SCRIPSERUNT. 
; 65 7 
NEUHUSIUS (HENRICUS) 
LEOVARDIENSIS. 
N. 1616, 
m, post a. 
1668. 
Edo pater filios suos ad excolendam artem Poëticam probe 
excitasse yidetur. Nam Henricus etiam Reineri frater, Pen- 
sionarius Worcumensis, edidit Poëmata extemporanea, 
A 0 . i 656 , tanto amicorum favore, ut Thobias Gertberle- 
thus, divino quasi furore tactus, exclamaret: 
« Neuhusius , dignum cælo cedroque Poëta. 
.. Ex (quod mireris!) tempore fundit Epos. 
» Cura vale, vale lima, vale cunctatio. Laurum 
» Ingenii prompti vivida vena meret. » 
Gertberletbus etiam hoc Epigramma stans pede in uno vi- 
detur effudisse. Sed mihi non persuadet, qui curam, limam 
et cunctationem, negligentiæ, squalori et properantiæ longe 
præferam, et cum yiro quopiam erudito faciam, qui inter- 
rogatus quid aù-roo^eLatine significaret, jocans respon* 
disse fertur. « Subito et male. » Ut Græcis olim Aioj àoyji 
erat, ita Neuhusio ab ilia omnium præclarissima precatione, 
quam Christus discipulis suis præscripsit. 
« O Pater ! in cœlis qui es noster. Sanctificetur 
» Nomen, et adveniat regnum ; fiatque voluntas 
» In terris tua, ut in cælo. Da quotidiano 
Nobis pane frui. Condona débita nostra, 
« Ut condonamus debentibus omnia nobis. 
.. Absit ut inducas nos in tentamina : sed da 
» Cassibus ex Satanæ nos libéra colla feramus. 
» Nam tibi stat regnum, suprema potentia, summa 
» Gloria , saeclorum super omnia sæcula. Faxis. .. 
