36o 
VIT A BE LG ARUM 
juclicii et emendationis severitate conjungunt, lento quidem 
gradu procedunt, sed stabilem sibi comparant gloriam, quæ 
ipso temporum cursu crescit. Verum aliorum fama, quæ 
celeritate parta est, eadem périt. Multos Poëtas in libello 
nostro reperient lectores, de quibus ne fando quidem au- 
diverunt : causa est in promtu. Qui negligentia sua et fës- 
tinatione tam parum curabant, quid de se sentiret poste- 
ritas, eos posteritas curare non poterit. Jacobus autem Wal- 
lius, Wallioque similes vivunt, semperque vivent grata om¬ 
nium memoria, qui in literarum humanitate non plane sunt 
hospites. De vita Wallii parum mihi constat. Fuit socius 
ordinis Jesuitici, sacerdos Brugensis, et publiée in Gym- 
nasio Jesuitico docuit. Patrem habuit Petrum van de Walle, 
Tenedii dominum, qui procul ab ambitu et curis in Mo- 
lebecano suo sibi et secum vivebat. Carus erat summæ di- 
gnitatis et doctrinæ liominibus, b amilianter mprimis utebatui 
Sidronio Hosschio, et alter alterius carmina libéré recogno- 
scebat. Absens absentem coluit P. Francius, in cujus Poë- 
matibus, Elegia et Hendecasyllabum leguntur ad Wallium, 
pag. 160 — 161, 38 i, sqq. Scripsit novem libros Poëmatum, 
sæpius editos, genere heroico, Elegiaco, et Lyrico , tanta 
industria limatos et artificio non affectato elaboratos, ut unus 
in paucis proxime ad Virgilium, Ovidium et Horatium acces- 
serit. Wallius non exigua dedicationum præfationumque 
multitudine libros carminum suorum distinxit. Eas nemi- 
nem legisse pœnitebit, cum propter egregiam orationis elo- 
quentiam, tum præcepta rem Poëticam illustrautia. Jam vero 
nihil magis ad laudem Wallii possum adferre, quam hæc 
eum præcepta suo ipsius exemplo optime confirmasse. Merio 
igitur Broukhusius adPropert. I, II, 3 a eumappellat omnibus 
Poëticæ artis laudibus florentissimum. Et ad Tibullum I, El. 1 ,74, 
