364 
V1ÎA BELGARUM 
» Hic meus ante alios operi Roblesius omnes. 
» Instat, et iratæ murmura spectat aquæ. 
» Cum subito simile Æthneis fornacibus antrum 
» Rumpitur, eque cava fulmina puppe vomit. 
» Fit sonitus, quatiturque solum, et vix suffîcit agger, 
» Qualis ab Àrctoo quum tonat axe pater. 
» Saxa volant crebris ejecta simillima nimbis, 
* Ardet et exustis flumen anbelat aquis. » 
Valde etiam historici illorum temporum sibi placuerunt in 
describenda vi qua pons Parmensis ad Antverpiam, machina 
ilia incendiaria disjectus, et diruptus est. Vid Stradam de 
Bello Belg, lib. VI, ad annum 1 585 , pag. 386 , sqq. Pétri 
Hoofdii eloquentiam et gravitatem summopere in eadem re 
mirantur Hollandi. Sed non minus fèlix est Wallius in dulci 
et tenero affectu. Filiolo fratris sui mittebat olivam pacis 
pag. 2.10. 
« Quid fies, parve puer? dormi, duleissime, dormi, 
» Pax venit in cunas ducere jussa tuas. 
» Ipsaque Galliope, nutrix velut altéra, carmen, 
» Quod somnos possit conciliare, canit. 
» Utque tibi virides sint oblectamina frondes, 
» Te petit-et cunas cingit oliva tuas. 
» Mitte , puer , ■ crotalum ; ramum quate ; gratus et illis 
» Est strepitus foliis, et color ipse placet. » 
Quæ virtutes majorem in modum Heroica et Elegiaca 
Wallii commendant, eædem commendant Lyrica. Idem nitor, 
idem cultus, eadem venustas, et si res ferat, eadem sublimi¬ 
tas. Neminem latet, quanta sit cognatio Poëseos et Picturæ. 
Pingit alter verbis, alter coloribus; hinc fit, ut animi nostri 
spectandis summorum artificum tabiiiis, miro ardore inflam- 
mentur, et ad imitationem accendantur. Nulli ex recentio- 
ribus sunt Poëtæ, qui divinos amores, qui Christi infantis 
