VIT A. BELGARUM 
392 
taram Latinorum appellari meruerit. Hos igitur quo melius 
eognosceret, hoc melius secutus, et vero assecutus est. Natus 
est eo parente et in ilia urbe, quorum hic præceptis, ilia 
exemplis animum juvenilem optime formavit et erudivit. 
Anno ætatis septimo et decimo non solum frequentes ad 
Gronovium scribebat epistolas, et ab illo accipiebat mutuas, 
in quibus solebant cuj/.ipt.TioXo'Yew ; sed etiam carmina Latina tam 
nativa dictionis venustate et suaviyersuum modulatione com- 
ponebat, ut, qui de litteris elegantioribus judicare poterant, 
omnes Heinsium amarent. In his erant Grotius, Graswinke- 
lius, Mylius, Hugenius, alii. Si quisquam hominum doctorum 
fuit, qui terras peregrinas viserit, et itinerum yarietate et 
frequentia morum comitatem et animi doctrinam mirum in 
modum amplificaverit, is profecto fuit Heinsius. In Anglia, 
in Gallia, in Italia, et ubicunque terrarum esset, insatia- 
bili aviditate Codd. MSS. inhiabat, quasi diuturnam famem 
expleret. A°. i 645 , Parisiis morans, edidit carminum fasci- 
culum, quem rarum esse factum scribit Burmannus in vita 
Heinsii adversariis præmissa, et multum differre ab ultima 
editione, unde patere, quantam ille curam in poliendis ver- 
sibus adhibuerit. Quod si multitudinem et præstantiam eo- 
rum, quæ scripsit, cogitemus, per hercle mirum videri 
debet hoc ab eo fieri potuisse, cui vita tam parum quieta 
et otiosa contigit. Ab anno enim i 64 a ad 1670, peregre 
plerumque vagatus est. Amor nimirum litterarum semper 
eum comitabatur. Hic conscendit cum Heinsio navem, sedit 
post equitem, hæsit in laqueatis aulæ tectis. Post multa vitæ 
negotia et factas pro patria sua in Sueciam et Moscoviam 
legationes, in patriam redux, Vianam secessit, ubi aliquando 
etiam in otio vixit. Sua ipse poëmata conjuncta vulgavit 
Amstel. 1666. Quæ cum invidia inimicorum minus avide 
