QUI LATINA CARMINA SCRIPSERÜNT. 
3 9 3 
venderentur, Heinsius spem novæ editionis, auctæ illius et 
emendatæ, quam fecerat, non implevit. Cujus rei causa ego 
inimicis istis irascor. Non enim Heinsio, sed ipsis litteris 
nocuerunt. Heinsium in primis vexabant minuti quidam Theo- 
logi, mali Poëtæ , et cupdi Anglorum fàutores. Heinsius 
nullum minus quam hoc hominum genus ferebat. Senserunt 
Cornélius Boyus, fisci quondam Hollandi patronus et Fre- 
dericus Plante, Ecclesiæ Bredanæ antistes. Eos sub ficto Cossi 
et Santræ nomine in lusu Saturnalitio acriter perstrinxit. Alios 
ofïendit summa dicendi libertate, qua in Anglos passim invehi- 
tur ; qua in re sibi placuisse ipse fatetur in Epistola ad Grævium. 
Vid. Burman 1 . 1 . pag. 17. Omnia et singula Heinsii carmin a 
tanto nitore, ea numerorum concinnitate, ingenii ubertate, 
et sententiarum pondéré sunt perpolita, ut sanguine et succo 
vere Romano, non macilenta quædam species, sed corpus 
perpastum appareat. Santram in Lusu Satura, pag. 3 oi,mili- 
tem gloriosum salutans, ita alloquitur 
« Cum nihili sis, Santra ; velis nec id esse videri, 
»» Et titulos jactes semper, inepte, tuos, 
n Musa tamen cur te non laudet nostra requiris ? 
» Tu quia, quod debes, non facis, ilia facit. » 
Cosso lusum his verbis dedicat. pag. 292, 
« Corneli, Aoniæ medulla rupis, 
» Saturnalitium tibi ecce munus 
» Musas mittimus; baud tamen severas, 
» Sed dignas genio optimi dierum. 
» Si damnabimur inficetiarum, 
» Ut fronte es nimium Catoniana, 
» Censor maxime temporum tuorum , 
» Si fatum manet hoc meam Thaliam, 
» Plus nugax tibi ut arguatur æquo, 
» Ad te, -vir bone ! provocabit ipsum : 
5 o 
