8 YITA BELGARUM 
suetudinem etiam majorum suorum liberiorem ad certiorel 
régulas reduxerunt. 
De fabularum quidem necessario intellectu non est quod 
multis disseram. Suppeditant illæ præclara atque illustria or- 
namenta, quibus et nos, sed cum judicio, uti possumus, 
in ingenii præcipue amoenioris lusibus; illud tamen cavea- 
mus, ne sacram aut divinam tractantes materiam, Jovem 
y. c. cum Deo, Herculem cum Christo quasi in scenam pro* 
dire faciamus. 
Nec vero omîttendum est illud literarum studium, quod 
illi profitentur, qui Rhetorici vocantur, promendæque inde 
sunt maxime insignes figuræ, quæ egregio lumine ac splen- 
dore orationem perfundunt. Neque hic tam anxie veterum 
vestigia sequi velim, ut in depingendis rerum variarum 
imaginibus ne latum quidem unguem ab iis discedere au- 
dearn; imo tentanda via est, qua novas, sed naturæ ac tem- 
pori accommodatas, et ad rerum dignitatem aptas ipsi fm- 
gamus, mque eo Romanorum exemplum sequamur. 
Jam rectam veterum imitationem, quæ miram elegantiam 
et gravitatem carmini addit, mente et cogitatione melius 
complector, quam verbis declarare possum. Primum enim 
diligenter ratio est habenda, quos et in quo carminis gé¬ 
néré imitemur, videndumque ne specie boni fallamur ; deinde 
tôt ac tam diversa sunt hujus rei généra, species, modi, ut 
ea usu et exemplis, non præceptis addiscantur. 
Aliarum præterea rerum scientia est comprehendenda, sine 
qua versuum sæpe exoritur volubilitas jejunorum et exilium, 
in quibus præter inanem sonitum nihil est quod legentem 
ullo modo permulceat et alliciat, -si tamen sonitus, nulla 
