QUI LATINA CARMINA SCRIPSERUNT. 
9 
subjecta sententia, quemquam permulcere et allicere possit. 
Versatus sit oportet in historia gentium ac nationum, co- 
gnoscenda est omnis antiquitas, Deum in cœlo et steliis mi- 
retur, naturæ obscuritatem indaget, et hominum yitam et 
mores inquirat ; verbo dicam, a nulla se doctrina liberali 
excludat, nihil, quod quidem utile sit, scire a se alienum 
put et, qui omni laude cumulatus poëta fieri cupiat. His na¬ 
turæ et doctrinæ præsidiis ornati majores nostri Latinampoë- 
sin ita excoluerunt, ut multi ad ipsos veteres Romanos proxime 
accesserint. 
Atque ita mea me oratio ipsa ad illud perduxit, quod 
erat agendum. Àcademia scilicet Bruxellensis quæstionem pro- 
posuit « De vita ac doctrina omnium Belgarum qui Latina 
ca/mina composuerunt, eamque servato temporis ordine ad- 
ditoque de singulorum facultate poëtica judicio exponi cupiit. » 
Eam quæstionem exposui. De consilio et ratione operis a 
me confecti nihil attinet præfari. Cognoscent ea judices ex 
singulis capitibus. Sed hoc præmonendum esse duxi, om- 
nem mihi scriptionem, quamquam fuit jucunda, multo ta- 
men jucundiorem fuisse futuram, si plura ab ipsis auctori- 
bus édita carmina nancisci potuissem. Feci tamen quod potui 
ne quis diligentiam meam jure desideraret. Sententia qua 
pro nomine meo usus sum hæc est : CONSTANTER. 
Recta Romanæ poëseos exercitatio una cum imperio Ro- 
mano desiit. Boëthius fere fuit ultimus, qui, ineunte sexto 
a C. IN. sæculo, nomen pristinæ elegantiæ tueretur. Ab eo 
omnia in pejus ruere. Ea tempora ad instauratas sæculo XIV, 
imprimis per F. Petrarcham, humaniores literas, vulgo me¬ 
dia appellari soient. In tôt annox'um decursu alii nihil, alii 
