46 
VITÀ BELGARUM 
Julius C. Scaliger Erasmum non amabat. Igitur in judicio, 
de facultate ejuspoëtica, major est acerbitas. Erasmi, inquit 
in libro de re poëtica pag. 736, in vertendis Græcis félici¬ 
tas multa fuit. Ergo ex illorum ingeniis poëta, ex suo versi- 
ficator fuerit. Neque sane puto ambiisse ilium laudem banc. 
Quamquam non defuerit ei animus ad eam omnem gloriolam 
in literis affectandam sibi, quam in aliis, cura se inferiorem 
animadverteret, invideret. Et Gruterus , tom. I Del. poët. 
præfat. fatetur se omnia Erasmi carmina dedisse, non ob 
eorum elegantiam, sed raritatem. Leguntur igitur tom. II, 
pag. 220 — 285. Nec sane magnus poëta fuit Erasmus, mul¬ 
tos tamen, quibus Gruterus locum in delitiis cessit, longo 
pôst se intervallo reliquit. His sane yersibus, pag. 263—264, 
non video quid desit. 
** 
« Nuper quum viridis nemoroso in margine ripæ, 
» Irrigua spaciarer in herba , 
» Errabam tacitæ per arnica silentia sylvæ 
» Dulci tactus corda furore. 
» Jam nemora et fontes, jam rustica vita placebat, 
» Turbam et fumida tecta peroso. 
» Cumque Marone meo gelidis in vallibus Hæmi 
» Sisti terque quaterque precabar. 
» Quum subito affulgens Venerique simillima pulchras 
» Obvia fit tua, Fauste, Thalia. » 
Sed pleraque alia ad istorum elegantiam non adsurgunt, 
ut in carminé de senectutis incommodis queritur, pag. 253: 
« Atque ita, me miserum, nucibus dum ludo puellus, 
» Dum literas Epbebus 
» Ardeo, dum scrutor pugnasque viasque sophorum, 
» Dum Rhetorum colores, 
» Blandaque mellifluæ deamo figmenta poesis, 
» Dum necto Syllogismos, 
j Pangere dum meditor tenues sine corpore formas, 
