Gô 
N. i!>3o. 
m. 155p. 
V1TA BELGARUM 
SCHORELIUS (ADRIANUS), 
HOLLANDUS. 
Adrianus Schorelii nomen accepit a Schorelo, qui est 
pagus in Hollandia Aquilonari, loeo natali. Fratrem habuit 
Joannem, nobilem pictorem, laudatum a N. Grudio Lib. III 
Epigr. p. p4- Gulielmus Mennentius, Antverpianus, Adriani 
poëmata edidit. Antv. 1 566, quæ mollia, arguta et festiva 
videbantur H. Junio in Batav. C. XVI, quod equidem de 
universis non dixerim. Paquot. T. XV, Mém. p. 68, crédit ju- 
dicium Junii pendere a verbisN. Grudii, poëtæ medioCris,ut 
ipsi videtur. De Grudio alibi videbimus. Paquotus ipse an 
Schorelium legerit, aut quid potissimuni in eo culpet, non 
apparet. Schorelii poëmata sunt duo Elegiarum libri, Eclogæ, 
Epigrammata, et alia pauca. Puellæ in Zelandiam naviga- 
turæ, hæc scribit I Eleg. VIII, p. 17 . 
« Sicne paras fragilem inscendens, malesana, carinam, 
» Yisere Zelandum chara puella solum ? 
» Mens pavet, et trépida refugit formidine, quando 
» Attonito tos ausus pectore volvo tuos. 
» Quid tibi cum salso formosa puella profundo ? 
» Huic precor huic formae eonsuluisse velis. 
» Nautarum undivagûm squalentes adspice vultus, 
» Et sibi quam similes fœda carina facit. 
» Fronte patent rugæ, nondum properante senecla, 
» Luridus exsangui pallor in ore sedet. » 
Hæc sane nemo contemnat, quibus non pauca in omni 
libello similia inyeniuntur. Cæterum multa mihi nec rerum 
nec inventionis grata noyitate placent, Sæpius aliis verbis 
